Mustafa Kemal Atatürk

now browsing by category

 

19 Mayıs Atatürk’ü Anma Gençlik ve Spor Bayramı Kutlama Programı

Avustralya Atatürk Kültür Merkezi 19 Mayıs Atatürk’ü Anma Gençlik ve Spor Bayramı Kutlama Programı

Avustralya Atatürk Kültür Merkezi her yıl olduğu gibi bu yılda 19 Mayıs Atatürk’ü Anma, Gençlik ve Spor Bayramını Sydney’in Auburn belediyesi salonunda, Avustralya Türk toplumu ile beraber kutladı. NSW Türk Kültür ve Eğitim Derneği öğrencileri şiirler ve şarkılarıyla bayramı renklendirdi, büyük ilgi ve alaka gördü.

Başkan Yardımcısı Ömer Can Şirikçi sunumuyla yapılan gecede saygı duruşu, İstiklal marşı ve Avustralya milli marşı ardından, açılış konuşmasını Başkan Fevzi Özdemir yaptı. Özdemir konuşmasında şunları söyledi: “Geleceğimiz olan gençlik, ben bugün size biraz dokunaklı konuşacağım. Türkiye Cumhuriyetinde iki tane dini bayram var ve son on üç yıldır bu bayramlar 81 milyon tarafından kutlanıyor, fakat Türkiye’nin varoluşu olan ve dünyada hiç bir ülkeye nasib olmayan çocuklarımıza 23 Nisan Bayramı yasaklanıyor, 19 Mayıs neymiş efendim spor kıyafetleri ile dolaşmak yasakmış, onu da yasaklıyorlar… diğer tüm milli bayramlarımızda bir safsatayla, kendi dilleriyle söyleyeyim paralel yapıyla yok edilmeye çalışılıyor…Gençler vatanımıza sahip çıkmamız gereklidir ve bayramlarımızın kutlanması bu açıdan çok önemlidir.”

Başkan Yardımcısı Ömer Can Şirikçi, Atatürk’ün gençliğe hitabesini ve gençliğin cevabını Atatürk Kültür Merkezinden Nazlı Şendurgut okudular.
Günün anlam ve önemi hakkında kısa bir konuşma yapan Başkan Yardımcısı Şirikçi: “Atatürk’ün bize bıraktığı bu çok büyük nasihatın (Nutkun), bil fiil uygulandığını, memleketimizde, nutukta söylenen herşeyin bugün gerçekleşmiş olduğunu görmek bizim için utanç verici, üzücü. Fakat biz memleketimizi seviyoruz, Türkiye Cumhuriyetini seviyoruz, Atatürk’ü anlıyoruz. Atatürk’ü anlamayanları, ona karşı olanları, karşı devrimcilerin karşısında durmayı bilmemiz öğrenmemiz lazım, bunları yeni nesillere aktarmamız lazım. Atatürk Kültür Merkezi’nin en önemli amaçlarından birisi bu, gençlerimize Atatürkçülüğü, Kemalizmi öğretmek…gençlerimizin eğitimi çok önemli, onların okumayı sevmesi çok önemli, okumayı sevmeleri lazım ki, bizlerin göstereceği temel kaynaklardan bizlerin önderliğinde kendilerini eğitebilsinler, aydınlanabilsinler. Kendi çocuklarına bu bilgileri aktarabilsinler… Atatürkçü olan, Kemalist çizgide yürüyen tüm toplum kuruluşları ile el ele verip bu amaçla çalışmamız çok önemli” dedi.

Bayram kutlama programında sahnede yer alan NSW Türk Kültür ve Eğitim Derneği öğrencileri, müdürleri Fatma Nidai Yücel öncülüğünde şiirler okudular. Sözlerini Burcu Güven’in yazdığı, müzik ve düzenlemesini Aydın Sarman’ın yaptığı ve Cem Güven’in meşur Ben Seni Hiç Görmeden Sevdim şarkısını seslendiren gençlerin performansı büyük alkış aldı ve gözleri yaşarttı. Fatma Nidai Yücel Şair Süleyman Apaydın’e ait Yıkın Heykellerimi adlı şiirini içten bir dille okudu.

Ardından Talat Paşa Komitesi Avustralya temsilcisi Volkan Ermiş, Serkan Koç’un Ermeni Belgeleriyle 1915 Belgeseli ve Ermeni Sorununun Avustralyadaki ve dünyadaki boyutlarına değinen bir konuşma yaptı.

TRT-Turk Küresel Bakış programı canlı yayında Başkan Yardımcısı Ömer Can Şirikçi ile kısa bir söyleşi yapıldı ve programın son bölümünde, çay kahve ikramı sırasında Atatürk resimleri eşliğinde, marşlar, şarkılar ve türküler dolu bir görsel sunum ile gece sona erdi.

Sydney, Avustralya 19 Mayıs 2015 Salı

TRTTURK_2015-05-19_14-00-00_OmerCan

Çanakkale Belediye Başkanı Ülgür Gökhan’ın 18 Mart 2015 Konuşması



Çanakkale Belediye Başkanı Ülgür Gökhan’ın 18 Mart 2015 Konuşması

TRT’nin içine kedi kaçması nedeni ile yayını kestiği efsanevi konuşmadır…
Saygıdeğer konuklar,
Sevdalısını geride bırakıp, anasının nasırlı ellerini öpüp 100 yıl önce bizler için kavgaya tutuşanları, istikbalimiz için istiklal mücadelesi verenleri, savaştan barış çıkartanları, cumhuriyetimize önsöz yazanları anmaya geldiniz.
Beklendiğiniz topraklardasınız. Çanakkale’de değil çelikten kaledesiniz.
“Siperlerde bize de yer açın” diye haykıranlar,
“dedeciğim biz geldik” diyenler,
dünyadaki mahşerin 100 yıllık iftiharını yaşamaya hoşgeldiniz.
Biz çanakkalelilere onur verdiniz.
Değerli konuklar, sesime kulak verenler, sizi tanıyorum.
Sesimin şu an ulaştığı sizleri; adınızı, hayatınızı bilmesem de tanıyorum.
Yanınızda değildim, ama duydum.
Çanakkale türküsü söylenince eşlik ettiniz.
Görmedim ama biliyorum, siz de kınalanıp cepheye gönderilen aslanları, kendi cenaze namazını kılanları duyunca gözyaşı döktünüz.
15 yaşında toprağa düşenleri, okullarını bırakıp cepheye koşanları duyunca yandınız.
Nice acıları ve kahramanlıkları duyunca boğazınız düğümlendi, vücudunuz ürperdi.
Dualarınızda, dudaklarınızda onlara da yer verdiniz.
Evet sizleri biliyorum.
Seyit Onbaşı kadar olmasa da ağır yüklerin altına girdiniz.
Anafartalar’da Mustafa Kemal kadar olmasa da, acılara şahit oldunuz, nice darboğazlardan geçtiniz.
Mustafa Kemal gibi siz de kalbinizden vuruldunuz.
Onurunuzu, namusunuzu, inancınızı Çanakkale gibi korudunuz.
Hayatınızın bir yerinde Çanakkale gibi saldırılara uğradınız, Çanakkale gibi direndiniz.
Artık siz de Çanakkale’siniz. Çanakkale sizsiniz.
Değerli konuklar, müsaadenizle şimdi sizlere seslenmeyeceğim.
Sizlere siperleri, gemileri, birlikleri, tüfekleri de anlatmayacağım.
Çünkü bugün bütün kelimeler kifayetsiz, bütün cümleler yetersiz.
100. yıl nedeniyle bu defa aziz şehitlerimize hitap etmek, onların manevi ruhlarına seslenmek istiyorum.
Ey bu topraklar için toprağa düşenler,
bir hilal uğruna güneş gibi batanlar,
siz kara toprağın üstünde de, altında da bir oldunuz,
bizse ayrıştık, bölündük, hatta birbirimizi öldürdük.
Siz fakirlik içinde kazandınız,
bizse, zenginleştikçe kaybettik.
Siz düşmanınızı bile kucağınıza aldınız,
bizse dostumuzun dahi boğazına sarıldık.
Dün bir avuç yer ne kadar çok kişinin olmuş,
bugün koskoca bir memleket ne kadar az kişinin kalmış,
siz şimdi ebedi istirahatgahınızda uyuyorsunuz,
bizse derin uykulardayız. Ve asıl uyuyan biziz.
Ve Seyit Onbaşı’ya sesleniyorum.
Sen sadece 215 kiloyu değil koca Seyit,
sen vatan yükünü de sırtlayıp kaldıransın.
Oysa biz senin gibi ağır yüklerin altına giremedik.
Kolayı seçtik, sana layık olamadık.
Sen düşmanın dümenini bombalarken,
biz düşmanın dümen suyuna girdik.
Takımıyla yahya çavuşa sesleniyorum.
63 kişilik birliğinle kenetlenip bir olan yahya çavuş,
sen 2000 kişiye karşı destanlar yazansın.
bizse senin gibi, takımın gibi zorluklara karşı bir olamadık.
12 Eylül’de bölündük,
Sivas’ta yüreğimize ateşler düşürdük,
Maraş’ta ve daha nicelerinde insanlığımızı öldürdük.
Sevdiğini geride bırakan kahraman,
sen yârinin kokusunu, barutun kokusuna terk edensin.
Yar diye vatanını bilen, ölümü beklerken bile kadınına mektup yazıp, ruhum diye hitap edebilensin.
Bizse kadınlarımızı hak ettiği yere getiremedik,
özgecanları ve daha nice kadınlarımızı hayatta tutamadık.
Sen kadınına mektubunun arasında çiçekler gönderirken,
biz gözlerinin altından morluğu, vücudundan karayı, yarayı eksik edemedik.
Sizlerin vücudundaki kurşunlar onur madalyanız,
kadınlarımızın vücutlarındaki morluklarsa bizim utanç vesikamızdır.
Biz erkek olduk, ama adam olamadık.
Anafartalar kahramanı Mustafa Kemal’e sesleniyorum.
Sen mektubunda düşmanların evlatları için “kahramanlar” diyensin, onların annelerine “gözyaşlarınızı dindirin” diye seslenensin.
Ve sen onları da evlat bilip, bu toprağı dost diye tanıtansın.
Biz senin gibi hoşgörülü olamadık.
Bu vatanda herkesi kucaklayamadık.
Değil yabancı anaların gözyaşlarını dindirmek, kendi analarımızın bile gözyaşlarını durduramadık.
*
Sözün özü “1915 Çanakkale ruhu” sınavından çok da başarılı çıkamadık. Ama çok şey öğrendik.
Ben de çok şey öğrendim.
Büyük balığın, küçük balığı her zaman yiyemeyeceğini, Nusrat senden öğrendim.
Merminin mertlikle, tüfeğin yürekle boy ölçüşemediğini siz atalarımızdan öğrendim.
Çanakkale’de, küllerinden yeniden doğmayı prangaları kırıp, yeniden ayağa kalkmayı öğrendim.
Çanakkale’yle ilgili birçok şeyi bildim, öğrendim, anladım.
Ama bir tek şeyi anlayamadım.
Ey büyük Atatürk,
seni anlayamayanları anlayamadım.
***
Ey analarının goncagülleri ve babalarının koç yiğitleri gene de üzülmeyiniz ve huzur içinde uyuyunuz.
Sizlerin huzurunda diyorum ki, Anafartalar’da ki gibi Türkiye’ye hücum da etseler, Arıburnu gibi direniriz.
Conkbayırı’nda ki gibi kalbimizden şarapnelle de vurulsak, namazgah tabyası gibi topla da dövülsek, Çimenlik kalesi gibi dik, Kilitbahir kalesi gibi sağlam dururuz.
57. Alay gibi gerektiğinde son neferimize, son nefesimize kadar mücadele ederiz.
Yürüdüğü yolda iz bırakmayan, o yoldan geçmiş sayılmaz.
Ey şehitlerimiz, siz de Çanakkale’de iz bıraktınız.
Haşa ne Çanakkale’si, tarihimizde de, yüreğimizde de, ruhumuzda da iz bıraktınız.
Bizler ilhamımızı siz şehitlerimizden alıyoruz,
biz de sizin gibi özgürlüğümüze ve barışa bu kentte sahip çıkıyoruz.
100 yıl önce hiç düşünmeden canından vazgeçen sizler
bağımsızlığınızdan, özgürlüğünüzden vazgeçmediniz
çocuklarından, analarından kopan sizler
hürriyetinizden koparılamadınız.
Şimdi, Mehmet Akif gibi hep bir ağızdan haykırarak diyeceğiz ki;
ben ezelden beridir hür yaşadım, hür yaşarım,
hangi çılgın bana zincir vuracakmış? şaşarım
kükremiş sel gibiyim, bendimi çiğner, aşarım
yırtarım dağları, enginlere sığmam, taşarım.
Aziz şehitlerimiz size söz;
barışın kenti Çanakkale’de, ülkemizde ve dünyada barışı yücelteceğiz. Kardeş olacağız.
Çünkü Çanakkale Savaşı kardeşlerle, düşmanların savaşıdır.
Çünkü kardeşliğe yapılan bir hücum, tek kelimeyle ihanet katarına eklenmektir.
Türkle – Kürt çatışırsa ne Türk kalır ne Kürt
Aleviyle – Sünni ayrışırsa ne Alevi kalır ne Sünni.
Oysa Türkle – Kürt, Aleviyle-Sünni birleşirse ne zalim kalır ne de zulüm.
onun için barışın kenti Çanakkale’den,
savaşın 100. yıldönümünden haykırıyorum;
Meriç kıyısındaki minicik bir kum tanesinden,
Ağrı dağı’nın yamacındaki yabani bir ota kadar her yere barış istiyoruz
Sinopta şu anda sahile vuran bir dalganın köpüğünden,
Hatay’ın Kızılçat köyünde açan çiçeğe kadar
herşeyde barış istiyoruz.
İstiyoruz ki; etrafımızdaki çember daralmasın,
barış ve özgürlük nefes alsın.
Barışın kenti Çanakkale’nin Belediye başkanı olarak;
inatla ama umutla barışın hakim olduğu bir dünya hayalimi sürdüreceğim.
Biliyorum ki ;
şehitlerimizin mezarlarında ki her bir kitabeyi öpen çanakkale rüzgarı, koparılmış güller gibi solan kahramanlardan her yere barış taşıyacak.
Biliyorum ki;
100 yıl önce kavuşma hayallerinin eriyip kül olduğu bu yerden, barış adıyla bir kıvılcım yanıp, çoban ateşiyle dağları dolaşacak.
Bunun için biz de siz şehitlerimiz gibi;
ekmeğimizden tasarruf edeceğiz, ama şerefimizden asla
candan olacağız, yardan olacağız,
ama özgürlük ve barış kokan bir dünyadan asla
biz de sizler gibi;
düşmanımızı kucağımızda taşıyacağız, ama sırtımızda asla.
Son nefesimizi tüketeceğiz, ama onurlu mirasınızı asla.
Bedenimizi çiğnetiriz, ama özgürlük ve barış yeminimizi asla.
Ey aziz şehitlerimiz,
siz toprağın altındakiler, biz üstündekilere ilham olsun.
Bükülmez bileklerinize, korku bilmez yüreklerinize selam olsun.
Özgürlük için toprağa düşüp, toprak olan siz şehitlerimizin ruhları şad olsun.
Saygıdeğer misafirler,
18 Mart Şehitler günü ve Çanakkale Deniz Zaferi’nin 100. yılı anma konuşmama son verirken;
bizlere bağımsız, başı dik bir ülke, özgürlükçü bir ruh miras bırakan başta Mustafa Kemal Atatürk ve mücadele arkadaşları olmak üzere, onların kurduğu laik ve demokratik cumhuriyetimizi korumak ve kollamak ülküsüyle, ülkemizin varlığı ve bütünlüğü için dün olduğu gibi bugün de hiç düşünmeden canını vermiş Türk Silahlı Kuvvetlerimizin, Emniyet teşkilatımızın tüm şehitlerini rahmet, gazilerimizi minnetle anıyor, aziz hatıraları önünde saygıyla eğiliyorum.
Çanakkale gibi tarihi sorumluluğu çok büyük bir kentin belediye başkanı olmanın onuru ve 1915’in omuzlarımızdaki derin sorumluluğuyla sizleri sevgi ve saygıyla selamlarken
son sözüm şudur;
yaşasın kardeşliğimiz , yaşasın özgürlüğümüz
ve yaşasın barış…
Çanakkale Belediye Başkanı Ülgür Gökhan 
https://www.facebook.com/pages/Ülgür-Gökhan/644000068981427

Korkunun bedeli yok-sunluk! – Gürol SÖZEN

AAKM Makale - Hurriyet - OmerCan Banner 2013.v3

Korkunun bedeli yok-sunluk! – Gürol SÖZEN

Korku!.. “Yaşadığımız dünyada en göze çarpan şey, çoğu insanların, her çeşit inanç sahipleri dışında, gelecekten yoksun olmalarıdır. Geleceğe el atmayan, gelişme, iyileşme umudu olmayan bir hayatın ne değeri olabilir? …

“İnsanlar arasında sürüp gelen uzun diyalog bitti. İnandırılamayan bir adamdan elbet korkulur,” diyor Albert Camus; S. Eyüboğlu ve Vedat Günyol’un çevirdiği Denemeler kitabındaki “Korku” adlı yazısında.

Doğada varlığı sürdüren her canlının korkusu ise, avda avlanmak. Çiçekse, çimense; ezilmek. Ağaç ise, çürümek; bir de insanoğlu tarafından yok edilmek. Oysa biz kocamanlar!

Korkuyoruz: Hayatın sonsuzluğundan korkuyoruz.

Korkuyoruz: Kendi gerçeğimizden, bu toprakların sonsuz bereketinden, geçmişin gücünden korkuyoruz. Yani bizden binlerce yıl önce bu toprakları paylaşıp, ekip biçenlerin yarattıkları uygarlıklardan korkuyoruz.

Korkuyoruz: Bilgiden, bilgelerden, sanat-tan, sanatçılardan, yazarlardan, doğrulardan korkuyoruz. Kıpırdayan her şeyden korkuyoruz.

Korkuyoruz: Yeşeren, çiçeklenen doğadan korkuyoruz. Kuşlardan, kelebeklerden, güneşten korkuyoruz.

Korkuyoruz: şiirden, şarkılardan, masallardan, seslerden, giysilerden, çıplaklıktan, aydınlıktan korkuyoruz.

Korkuyoruz: Kırmızının renginden, mavinin derinliğinden, bulutun ve yağmurun sesinden korkuyoruz.

Korkuyoruz: Sözcüklerden, soru ve ünlem işaretinden korkuyoruz. Hiçbir parantezin açılmasını istemiyoruz. Dip notlarından korkuyoruz.

Korkuyoruz: Kendimizden korkuyoruz. Her şeyi biliyorum sanıp saklanmak da korkunun, güvensizliğin bir parçası değil mi?

Korkuyoruz: Okuduklarımızdan, yazdıklarımızdan, birlikte söylediğimiz türkülerden, dillendirdiklerimizden korkuyoruz.

Evet! Kendimizden, akrabamızdan, komşumuzdan, kapımızı çalandan korkuyoruz.

Oysa, hiçbir zaman, korku sanatı yaratamaz. Düşünceyi, erdemi, onuru besleyip yeşertemez…

Korku, bir imparatorluğa dönüşse de hiçbir çağa egemen olamaz.

Bilelim ki, her karanlık, aydınlıkla yer değiştirmek zorundadır. Yoksa, yarattığımız karanlık, kendi dehlizlerimizde, kendi dehlizlerimizin zifiri karanlığına gömülür. Çünkü̈ bu topraklarda, on binlerce yıldan beri karanlık, aydınlıkla yer değiştirmiştir hep.

Bu topraklarda on iki bin yıldan beri var olan gerçek; sanatın, bilimin ve düşüncenin özgürlüğü̈, evrenselliğidir.

Hangi koşul içinde olursa olsun doğadan esinlenip, doğayı yorumlayanların tek umudu; bu nedenle, lacivert gökyüzü̈ altında şiirin, şarkının, öykünün, masalın ve destanların birbiri peşi sıra binlerce yıldan beri özgürlük ve onur adına var olduğunu belgelemekti. Kuşkusuz bu uzun serüvende ihanetler de, savaşlar da, yokluk ve yoksullukla kuşatılmış saltanatlar da hüküm sürdü. Ama bir farkla: Ulus olma bilinci ve onurunu yitirmeden. Her mevsim kendini yenileyen doğa en büyük öğretiydi. Doğanın ihaneti hiç görülmedi: kuşlar, çiçekler, sular bunun tanığı.

Ya insanoğlu?

Her şeyi ile ama her şeyi ile yozlaşmaya, didiklenmeye, parçalanmaya başlayıp kimliğini yitiren büyük bir imparatorluktan Cumhuriyeti yani adam olmayı, onuru ve çağdaş düşünceyi, evrenselliği yakalayıp yaratan, kurtuluş adına soluğu verenler yani şimdi kim vurdu ya mı gitti?

Bu yokluğun, yoksulluğun bir adı olmalı!

Bir başka soru: Mustafa Kemal ve arkadaşlarının ve Anadolu halkının direnci ile yeniden aydınlanan on iki bin yıllık uygarlıkta bunca irin nasıl birikebildi?

Yeryüzü̈ coğrafyasının hiçbir yerinde birbiri peşi sıra var olup göçen, olağanüstü̈ sanat eserleri bırakıp birbirinden etkilenen toprak dilimi yok.

Farkında mıyız? Tek gerçeğimiz „cehl‟ cüppesi mi yoksa?

YaĢanılan varlık içinde nemenem bir yok-sulluk?

Gelecekten yoksunluğa doğru elcağızımızla mı sürükleniyoruz?

Peki, biz neyiz?

Ve ne işe yararız?

 

 

Büyük İnsan Atatürk – Öner YAĞCI

AAKM Makale - Hurriyet - OmerCan Banner 2013.v3

Büyük İnsan Atatürk – Öner YAĞCI

“Biz, batı emperyalistlerine karşı yalnız kurtuluş ve bağımsızlığımızı korumakla yetinmiyoruz. Aynı zamanda, batı emperyalistlerinin, güçleri ve bilinen araçlarıyla, Türk milletini, emperyalizme araç olarak kullanmak istemelerine engel oluyoruz. Bununla, bütün insanlığa hizmet ettiğimize inanıyoruz.” diyen Mustafa Kemal Atatürk, bir büyük insandır.

Kimi insanlar vardır, içinde oldukları toplumların sorunlarıyla ve gelecekleriyle ilgili düşünceler üretirler, bu düşüncelerini eyleme dönüştürmeye çaba gösterirler. Büyük insanlardır onlar. Onları büyük insan kılan, düşüncelerinin o toplumun dokusuna ve o toplumun da içinde olduğu dünyanın gerçeklerine uygun olmasıdır. Tabii ki o toplumun dokusu ya da dünya gerçekliği uygun olsa da bir başka gerçeklik daha karşısına dikilir onların: O toplumun ve o dünyanın egemenleri…

Egemenler, benimsedikleri ve uyguladıkları yaşam biçiminin, düzenin değişmesine izin vermezler, düzenlerini korumaya, düzenlerini değiştirmek isteyen yeni düşüncelere karşı direnmeye, yeni düşüncelerin yeşermesinin ve eyleme geçmesinin önüne engeller koymaya çalışırlar. Büyük insanlar onlardır ki, gerçekleştirilmesi güç bile olsa, düşüncelerini hayata geçirmek, egemenlerin engellerini aşmak ve direnişlerini kırmak için ömürlerini verirler. Bir bilim, sanat adamının, bir toplumsal kahramanın veya siyaset adamının da büyüklüğünün ölçütünü̈, toplumunun ve insanlığın yaşamının güzelleştirilmesi doğrultusundaki düşüncelerinde ve bu düşünceleri gerçekleştirmek için verdiği savaşımdaki tavrında, kısacası ömründe aramak gerekir. Bu tavır, insanlık tarihinde birçok örneğinin görüldüğü̈ gibi kimi kez bilim uğruna yaşamını hiçe saymayı; kimi kez, Tevfik Fikret gibi Hak bellediğin yolda yalnız gideceksin demeyi; kimi kez Mustafa Kemal Atatürk gibi hakkında verilen ölüm fermanlarına karşın savaşımını sürdürmeyi; kimi kez yaratma özgürlüğünün önündeki engelleri aşmak için olmadık zulümleri göğüslemeyi, örneğin Nâzım Hikmet gibi vatan haini ilan edilmeyi ve yıllarca hapishanelerde kalmayı göze almayı gerektirebilir.

Bu tavır, düzenin savunucularının sunduğu dünya nimetlerini geri çevirmeyi; yoksunluklar içinde bir yaşama mahkûm edilmeyi, sürgün edilmeyi, idam edilmeyi, yakılmayı getirebilir. Kimi kez zafere ulaşmayı başarsa da kimi kez yenilgiyle, düş kırıklığıyla, ihanetle sonuçlanan bir savaşım olabilir büyük insanların savaşımı; ama hiçbir zaman son bulmaz; onlar, düşüncelerini gerçekleştirmek ve başarıya ulaşmak için sürekli atılımda bulunmak, sürekli yeni hedefler belirler ve bu hedefleri gerçekleştirmek için çaba gösterirler. Büyük Tarihin her döneminde, dünya coğrafyasının her toprağında, yaşamın her alanında büyük insanların büyük savaşımlarına rastlamak mümkündür. Böyle olmasaydı insanlığın özgürlük savaşımı sürebilir miydi?

İnsan, dününü doğru öğrenip doğru değerlendirirse, geleceğine doğru attığı adımları güçlü olur. Ansiklopediler, kütüphaneler, kitaplar, dergi ve gazete koleksiyonları, arşivler, yazıya dökülmüş anılar, sanatın her dalından, zamanı aşarak dünden getirmiş olduğu yaratılar, insana dününü öğreten bellektir. Tarihte, kimi zaman Olympos’taki tanrılar, kimi zaman imparatorlar, krallar, hükümdarlar, sultanlar, çarlar, şahlar, führerler egemen olmuştur insanlara. Bu nesnelerle olan savaş, insan olabilme ve uygarlığa ulaşma savaşıdır. Başlangıcı mitoloji de olsa Gilgameş, Prometheus, Spartaküs gibi büyük insanların toplumlarına ve dünyaya kattıklarının insanı güzellediği yadsınamaz. Yeni çağlara kadar Leonardo da Vinci, Shakespeare, Cervantes, Hayyam, Dante, Goethe, Montaigne gibi; yeni çağlarda William Wallace, Robin Hood, Garibaldi, Geronimo gibi öncülerin yaşamı hâlâ güzelleştirmelerinin gizi büyüklüklerinden olsa gerektir. insanlığa kanla ölüm dolu yüzlerce savaş ve iki Dünya Savaşı armağan etmesine karşın, bu savaşlarla dünyaya egemen olmak isteyenlere karşı mücadele eden Zapata, Panço Villa, Lenin, Dimitrov, Lumumba, Mao, Che Guavera, Fidel Castro, Ho çi Minh, Nelson Mandela gibi büyük insanların varlıklarıyla güzelleşen bir 20. yüzyıl yaşadı insanlık. Bunlar ve bunlara eklenen zincirler, toplumların, insanlığın belleğini oluşturuyor. Ortak kültür mirası ve ortak bellektir bu. Günümüzde, bu belleğin silinmeye çalışıldığı, silindiği bir dönemi yaşıyoruz. Tüm toplumlar ayrı ayrı ve bir bütün olarak, belleksiz bir toplum olmaya zorlanıyor; çünkü belleksiz toplumlar soru sormazlar, sorgulamazlar, araştırmazlar, merak etmezler, adaletsizliklere tepki göstermezler; böyle olunca da dünyaya egemen olmak isteyenler muratlarına ererler. Adına ne dense densin, tarihin her döneminde toplumlar dünyaya egemen olmak isteyen güçlerin benzeri dayatmalarıyla karşılaştılar ve günümüzdeki küresel emperyalizmin bu dayatmalarına karşı da toplumlar direnmek zorundalar. Bu zorunluluğun yerine getirilmesinde insanlığın tarihi vazgeçilemez bir savaşım birikimi, deneyimi olarak ortak mirasıdır. İnsanlığın büyümesinde, her ne kadar tarihi kahramanlar değil toplumlar yaratıyor olsa da, o toplumlara yön veren, önderlik eden, doğru hedefler sunan, o toplumları doğru hedef doğrultusunda örgütlendiren büyük insanların var oluşu kaçınılmaz bir gerçekliktir.

Büyük toplumlar, büyük insanlarıyla, büyük önderleriyle vardırlar. Her toplumun hem kendi toplumsal birikiminden hem de insanlığın mirasından yararlanarak ve o mirasa yeni yöntemler, yeni hedefler, yeni örgütlenmeler katarak kendisine ve dünyaya yönelik dayatmalara karşı direnmesiyle büyür insanlık. Kimi toplumların kendilerine önder bellediği kişiler hem onları hem dünyayı felakete sürüklemişlerdir ve tarih, en barbar örneği Hitler başta olmak üzere böyle örneklerle doludur. Günümüzde de dünyaya yeni düzenler verme heveslerindeki önderlerin neler yaptıklarını tüm dünya ibretle izliyor. Dünyayı egemenliğine alma iştahıyla tüm toplumlara ve değerlere saldıran küresel emperyalizmin dayatmaları karşısında toplumlar, direnişleri kendi değerlerine, kendi büyüklüklerine, kendi önderlerine sahip çıkamadıkları için başarılı olamamaktadırlar.

Bizim tarihimiz de Dede Korkut’la başlayan, Nasrettin Hoca, Yunus Emre, şeyh Bedreddin, Mimar Sinan, Pir Sultan Abdal gibi büyük insanların varlığıyla güzelleşerek 20. yüzyılda yeni büyük insanlarını sundu yaşama.

Mustafa Kemal Atatürk adının, Nâzım Hikmet’e, Aziz Nesin’e uzanan kahramanlar zinciri, insanlığın toplumsal direnişinin ve belleğinin 20. yüzyıl Anadolu’sunda bayraklaşan simgeleridir. 21. yüzyılın başlarında dünyanın ve ülkemizin içinde bulunduğu zor koşullardan kurtulması için belleğindeki ve tarihindeki büyük insanlara çok gereksinmesi var. Bu noktada, yaşadıklarımız karşısında neler yapmak gerekir sorusunun yanıtını en kolay verecek bir toplumuz; çünkü yakın tarihimiz bize ve insanlığa bir büyük insanı, Mustafa Kemal Atatürk’ü armağan etmiş. şanslıyız, çünkü 20. yüzyılın bize armağan ettiği bir büyük insanın çocukları, mirasçılarıyız.

Yolumuzu aydınlatan Mustafa Kemal Atatürk var, onun mirası, onun yarattığı ulusal bilincimiz, onun kurduğu Cumhuriyetimiz var. Onun düşüncelerini, eylemlerini, tarihimizdeki yerini, yarattığını, mirasını biliyoruz. Mustafa Kemal Atatürk’ü biçimleyen 20. yüzyılın başlarında Osmanlı’nın içinde bulunduğu parçalanma kıskacından kurtulmak isteyen ve devleti çıkmazdan ve yıkılıştan kurtarmak için çaba gösteren aydınların dünyada yaşanan olayları doğru şekilde kavrayamadıkları ve Batıcılık Yurtseverlik ikilemi içinde oldukları bir dönemde yiğitçe giriştikleri bir yurt savunması savaşımı vardı. Dış ve iç düşmanlara karşı dönemin aydınları özverinin en yüce örneğini göstererek bir yandan bilinçlenmeye çalışıyor, bir yandan da savaşıyorlardı.

Namık Kemal’in ve Tevfik Fikret’in şiirleriyle ilk gençliğini bu koşullarda yaşayan Mustafa Kemal Atatürk, imparatorluğun en gelişmiş merkezlerinden biri olan Selanik’te, ne yapılması, ne zaman yapılması, nasıl yapılması gerektiği sorularını kafasında açıklıkla yanıtlayan bir asker aydın olarak topraklarımızda bir büyük insanın yetişmekte olduğunun haberini vermişti. 23 yaşındayken Harp Akademisindeki öğrenci arkadaşlarına, “Yıkılmakta olan imparatorluktan yeni bir Türk Devleti çıkarmalıyız.” diyerek hedefini belirliyor; siyasal ve idari düzenin değişmesinin, ordunun yeniden yapılandırılmasının, savunulması olanaksız topraklardan çekilerek Türklerin yaşadığı yerlerin kesin olarak savunulmasının zorunluluğunu düşünüyor ve bu düşüncelerini yaşama geçirmenin yollarını arıyor; güvendiği arkadaşlarına, “köhnemiş olan bu çürük yönetimi yıkmak, milleti hâkim kılmak ve vatanı kurtarmak için, sizi göreve davet ediyorum.” diyerek onları örgütlenmeye çağırıyordu. Yurt sevgisinin biçim verdiği düşüncelerini geliştirmek için sürekli okuyor, araştırıyor, bilincini artırıyordu. 1914‟te askeri ateşe olarak bulunduğu Sofya’da: “Benim vatana hizmet yolunda yararı olacak ve görevlerimi başarmada bana canlı bir iç rahatlığı verecek büyük düşünceleri başarmak istiyorum; yaşantımın temel ilkesi budur. Onu çok genç yaşımda edindim ve son nefesime kadar ona bağlı kalacağım.” diyor ve bu sözünü yaşamı boyunca tutuyordu. Onu büyük insan yapan bu özellikleridir. Daha sonra giriştiği, 19 Mayıs 1919‟da başlayıp ölümüne kadar sürdürdüğü ulusal kurtuluş, bağımsızlık, cumhuriyet ve ardı ardına gelen devrimlerle süren adımlarında hep aynı yurtseverlik, hep aynı kararlılık vardı. Düşündüklerini hayata geçirmenin ustası olarak Mustafa Kemal Atatürk, gerçekleştirdikleriyle uyuyan bir ulusu uyandıran, kimliksizleştirilen, köleleştirilmek istenen bir ulusu özgürlüğe kavuşturan ve bu ulusun bağımsız devletini kurarak onu onurlu bir geleceğe yönlendiren bir önder oldu. Yurt sevgisine kattığı bilgisiyle, doğru önderlik ve doğru örgütleme anlayışıyla sürdürdüğü savaşıma kattığı uzağı görebilme ve kararlılığıyla o, bir yandan Türk ulusunun yeniden yaratıcısı olurken, bir yandan da gerçekleştirdiği ulusal kurtuluşla ve sürekli devrimciliğiyle emperyalizmin zulmü altında inleyen tüm Doğu halklarının kurtuluş meşalesini yakan büyük devrimcisi oldu 20. yüzyılın. Bir ulusun uyanışını ve bağımsızlık temelinde yükselen Cumhuriyetimizi kurup bize emanet eden bir büyük insanın gerçekleştirdiklerini adım adım yok etmeye çalışanlara karşı onu sahiplenmek, onun emanetini geleceğe taşımak sorumluluğu, aynı zamanda insan olma sorumluluğudur. Çağa damgasını vurmuş bir öndere sahip olmanın onuru ve kıvancıyla başı dik yaşaması gereken insanların, ne yazık ki yıllardır izlenen politikalarla bataklığa sürüklenmesi, tüm değerlerinin olduğu gibi Mustafa Kemal Atatürk’ün düşüncelerinin ve gerçekleştirdiklerinin de zihinlerinden silinip atılması gibi aşağılatıcı gerçeklik yaşanıyor ülkemizde. Bu gerçeklik, onu anlayan, onun değerinin bilincinde olan ve ona, onun devrimlerine karşı izlenen politikalar ve uygulamalarla yıllardır baskı altında tutulan, ezilen insanları daha bir kamçılamalıdır. İşbirlikçi politikalar izleyen siyasetçilerin, medyanın, aydın müsveddelerinin, emperyalist odaklardan beslenen sivil toplum örgütlerinin etkilediği insanları içinde bulundukları kıskaçtan kurtarmak için gereken gücümüzün olduğuna inanmalıyız. Bu güç, toprağımızın Mustafa Kemal Atatürk gibi bir büyük insanı yaratan gizil güçtür. Onun düşünceleri, önderliği, örgütleyiciliği karşımıza dikilen belalardan kurtulmamız için izlenmesi gereken yolu apaçık gösteriyor. Bu yol, “azim ve kararlılıkla” emperyalist kuşatmalara, dayatmalara karşı çıkılması ve bağımsızlık temelinde, insan onuruna yakışır, laik, ulusal değerlerinin bilincinde olan ve onları yücelten, halktan yana, devrimci cumhuriyetin savunulması yoludur.

Ülkemizin, son yıllarda bir yandan dünyayı yeniden biçimlendirme projeleri yapan büyük emperyalist güç ABD’nin, bir yandan da 40 yıllık masal olarak yağmadan pay almak isteyen Avrupa Birliği’nin dayatmalarıyla ve her iki dayatmaya omuz veren yerli işbirlikçilerinin yıllardır süren çabalarıyla ve özellikle de korkunç boyutlara ulaşan “aydın” kirlenmesiyle getirildiği durum, yurtseverlik damarını sürdüren aydınlarımızca çeşitli açılardan sürekli gündeme getiriliyor. Sömürgeleşen, oltada balık olan, bataklığa sürüklenen, bıçağın ucunda olan, yağmalanan, sivil örümceğin ağında olan, bitmeyen oyun oynanan, Sevr kıskacında olan, ahtapotun kollarında olan… gibi tanımlamalarla Türkiye’nin içine sürüklendiği kaosa dikkat çeken, bu kaosun nedenlerini anlatmaya ve çözüm yollarını ortaya koyma çabasıyla kaleme alınan bu kitaplar, Mustafa Kemal Atatürk’ün emanetini bugünlere aktarma sorumluluğunun aydın çığlıkları olarak Türk insanınca okunmayı ve öğrenilenler doğrultusunda davranışların geliştirilmesini bekliyor. Zaman, bir “Büyük İnsan” olan, Türk ulusunun yeniden yaratıcısı ve 20. yüzyılın büyük devrimcisi Atatürk’ün düşünceleri ve eylemleri doğrultusunda davranma ve onun emanetine sahip çıkma zamanıdır.

Bazı saptamalar yapalım: 20. yüzyılda insanlığın baş belası olan ve kötülüklerini 21. yüzyılda da sürdüren emperyalizmin, sömürüye dayanan bağımlılık ilişkilerine gereksinmesi vardır. Emperyalizm var olduğu sürece, emeğin sömürülmesine karşı ve özgürlük için savaşanların ona karşı bağımsızlık düşüncesi ve eylemiyle donanmaları bir zorunluluktur… İnsanlığın sömürüye karşı savaşımında kapitalizm ve emperyalizm dönemindeki en önemli düşünsel ve eylemsel ideolojisi olan sosyalizm, kendisini var edebilmek için öncelikle emperyalist bağımlılık ilişkilerini yok etmek zorundadır. Bunu görmezden gelen bir sosyalist düşünce ya da eylem düşünülemez… Emperyalizme karşı bağımsızlık temelinde yükselmeyen bir savaşımın demokrasiyi, insan haklarını, özgürlüğü, sosyalizmi gerçekleştirmesinin olanaksızlığından hareketle, bu saptamalarla ilgili tavırların, günümüz Türkiye’sinde bir insanın bulunduğu noktayı belirleyen bir turnusol kâğıdı olduğunu rahatlıkla söyleyebiliriz… Mustafa Kemal’in düşüncesi ve eylemi, emperyalizme karşı bağımsızlık temeli üzerinde yükselen bir düşünce ve eylemdir. Emperyalist bağımlılık ilişkilerinin yok edilmesini temel alan bu düşünce ve eylem, emperyalizmin zayıflatılmasını sağlayarak, emekten ve özgürlükten yana olanların güçlenmesini sağlamıştır… Küreselleşme ve Yeni Dünya Düzeni terimleriyle kendini maskeleyen günümüz emperyalizmine karşı özgürlük ve bağımsızlık savaşımını zorunlu gören devrimcilerin, kendilerini bu düşünceler temelinde tanımlamaları gerekir… Günümüzde, kendisini küreselleşme ve Yeni Dünya Düzeni kavramlarının arkasına gizleyen emperyalizm çağının yurtsever devrimcisi olan Mustafa Kemal, sömürünün ortadan kaldırılması ve kardeşçe, eşitlikçi bir yaşamın kurulması için düşünce üreten, örgütlenen ve eylemler gerçekleştiren sol’un, sosyalist solun, devrimcilerin kendisini tanımlaması için bir fırsattır… Bir de şunu ekliyorum: Mustafa Kemal Atatürk, emperyalizm karşısında Türk aydınının aymazlığına karşı tam bağımsızlık düşünüşünün savunucusu ve eylemcisi olan bir önderdir. Bu düşünüş ve eylem se, kaynağını özgürlük isteminden, eşitlik isteminden, sömürünün yok edilmesi isteminden alan yurtseverliğin ve sürekli devrimciliğin ta kendisidir… Bu saptamalar, yaşamdaki tüm ekonomi politikalarıyla; eğitim, bilim, dil, kültür, iletişim politikalarıyla çoğaltılabilir ve sonuçta ülkemizin kanatan gerçeği apaçık ortaya çıkar. Bu gerçek, düşünceleri ve gerçekleştirdikleriyle devrimci Mustafa Kemal’in hâlâ yok edilemediği gerçeğidir. Mustafa Kemal Atatürk’ün adının üstünde fırtınalar koparılmasının, herkesin sahiplenir görünmesinin ama aslında onun ve gerçekleştirdiklerinin yok edilmesi için hesaplar, programlar yapılmasının asıl nedeni, onun düşüncesinin ve eyleminin aynı doğrultuda olması, yani dediğinin adamı olmasıdır. Dediklerine ve yaptıklarına bakıldığında görülense, kararlı bir yurtseverlik, ulusunun özgürlüğü, bağımsızlığı ve dogmaların egemenliğinden kurtarılması yolunda sürekli devrimlerle dolu olan bir savaşımdır. Düşünceleriyle ve eylemleriyle bu savaşıma karşı olanların Atatürkçülüğü; düşünceleriyle ve eylemleriyle toplumlarının belleğinde silinmez izler bırakan bir bilgenin başka bir yöntemle unutturulamayacağı, yenilemeyeceği içindir. Yaşamlarında, onun düşüncelerinin ve eylemlerinin tersini yapanların onun yolunda olduklarını söylemeleri; o, başka bir yöntemle yıpratılamayacağı Devlet eşittir Kemalizm yanılsamasından kurtulmak gerekir. Onun ölümünden sonraki devlet politikaları, yarım yüzyıldır “soğuk savaş” denilen bir illet politikadır. Savaşa sürükleyen politikalar, yurtta ve dünyada barış özleminin çağrıcısı olan Mustafa Kemal’e nasıl mal edilir? Yarım yüzyıl önce başlayan ABD eliyle demokrasinin gelmesi politikasının mimarı o mudur? Küçük Amerika olma düşlerini o mu kurmuştur?

Bugünkü AB ve IMF politikalarının uyduluğunun temellerini o mu atmıştı? Bu politikaları Kemalizm bellemenin, ondan nefret ettirmeyi amaçlayanların ekmeğine yağ sürmek olduğunu unutmamalıyız. Düşüncenin temeli olan dil ve eğitim politikalarının Kemalizm düşmanı olduğunu anlamamak için saftan öte bir şey olmak Bazı saptamalar yapalım: 20. yüzyılda insanlığın baş belası olan ve kötülüklerini 21. yüzyılda gerekir. Ülkeyi tarikatlardan, şeyhlerden, müritlerden kurtaran mı odur, yoksa onların ülkesi yapan mı? Sivas katliamına, Hizbullah’a uzanan radikal dinciliği onun politikaları mı beslemiştir, yoksa emperyalizmin “yeşil kuşağı’nın uşaklarının izlediği politikalar mı?.. Bir de şunları ekleyelim: Mustafa Kemal’i devrimci bir önder kabul etmeyen, demokrasiyi ve özgürlüğü Batı’dan, emperyalistlerden bekleyen, tarikatları sivil toplum örgütü Sonuç olarak ne mi demek istiyorum? Mustafa Kemal’in düşünce ve eylemine katılmayan, karşı olan yöneticilerin yıllardır onu sahiplenir görünmesiyle bir yanılsama yaşanmaktadır ülkemizde. Onun ölümünden sonra ülkemizi yönetenlerin büyük çoğunluğunca, onun adına, onun düşünceleriyle hiç uyum içinde olmayan, onun düşüncelerinin karşısında olan adımlar atıldı. Ama elli yıldır ondan nefret ettiremediler. Çünkü onun açtığı aydınlık yolda yetişen genç devrimciler, genç Cumhuriyetçiler, 1940‟lı yıllarda faşizme karşı barış ve özgürlük

savaşımında olgunlaştılar. Onların öğrencileri, emperyalizme karşı yeniden ulusal Kurtuluş Savaşının bayrağını açan Denizleri, Mahirleri yetiştirdi; 68 kuşağının devrimcilerini. Daha sonraki kuşağın genç devrimcileri ise, emperyalist politikaların uygulanmasına engel olan bir toplumsal muhalefeti örgütlemeyi başarmaya doğru adımlar atınca, 12 Eylül denilen amansız bir yok etme kampanyasıyla karşılaştılar. 12 Eylül, 1940‟ların ortalarında Atatürk adına başlatılan alçaklıkların doruğa çıkmasından başka bir şey değildir. Yakın tarihimizin bütün kötülükleri, sinsi bir politikayla onun adına yapılmış; onun adı ikili anlaşmalardan tahkim yasalarına, IMF ve Dünya Bankası dayatmalarına alkış tutmaktan özelleştirmelere, Susurluk çetelerinden hortumculuklara, emperyalist jandarmalıktan savaş çığırtkanlığına, bağımlılık ilişkilerinden dinsel dogmaların egemenliğine uzanan bir zincirle kirletilmek istenmiştir. Onun ölümünden sonra, en başta tam bağımsızlıkla ilgili olmak üzere uygulanan politikaların bugün geldiği nokta, ne yazık ki Mustafa Kemal’i doğuran koşullarla kuşatıldığımız gerçeğidir. işte bu gerçeğin onun söyledikleriyle karşılaştırılması: O, “Biz batı emperyalistlerine karşı yalnız kurtuluş ve bağımsızlığımızı korumakla yetinmiyoruz.” deyip ekliyordu: “Aynı zamanda, batı emperyalistlerinin, güçleri ve bilinen araçlarıyla, Türk milletini, emperyalizme araç olarak kullanmak istemelerine engel oluyoruz. Bununla, bütün insanlığa hizmet ettiğimize inanıyoruz.” Günümüze bakmak yetmiyor mu? Kore serüveninden sonra, başbakanın, üstelik yıllar boyu has bir Atatürkçü ve demokratik sol bilinen bir politikacının “Amerika’nın ikna olması bizim için yeterlidir.” demesi, başka nasıl açıklanır. İnsanlığa hizmet bu mu? Bu mu tarihten ders almak ve Atatürkçülük? O, “Ne kadar zengin ve refah içinde olursa olsun, bağımsızlıktan yoksun bir ulus uygar insanlık karşısında uşak durumunda kalmaktan öteye gidemez.” diyordu 80 yıl önce. Yaşadığımızın IMF’ye, Dünya Bankası’na, ABD’ye, AB’ye uşaklıktan farkı var mı? O, tam bağımsızlığın yaşamın her alanında “tam bağımsızlık ve tam özgürlük” olduğunu, herhangi bir alanda bağımsız olmayan bir “ulus ve ülkenin gerçek anlamıyla bütün bağımsızlığından yoksun” olduğunu söylerken; “Hangi bağımsızlık vardır ki yabancıların öğütleriyle, yabancıların planlarıyla yükselebilsin?” derken ufkun arkasına bakıp bugünleri mi gördü? Özellikle özelleştirme ve IMF politikalarının onursuzlaştırdığı bugünler için mi “Bağımsızlığın tamlığı ancak mali bağımsızlıkla mümkündür” demişti. Onun dediklerine doğru diyenler, “ulusun bağımsızlığını gene ulusun kesin ve dirençli kararı kurtaracaktır.” düşüncesini yaşama geçirmek için ellerinden geleni yapmalıdırlar, çünkü bir de ne demişti o: “…Başlattığımız devrim bir an bile durmayacaktır.”

Atatürk’teki İnsan – Dr. Agâh Oktay GÜNER

AAKM Makale - Hurriyet - OmerCan Banner 2013.v3

Atatürk’teki İnsan – Dr. Agâh Oktay GÜNER

Türkiye’mizde, son yıllarda, sadece zevksizlik örneği acayip kıyafetler görmedik. Aynı zamanda, bazı düşmanlıklar icat edildi. Bunların başında Cumhuriyet düşmanlığı ve Atatürk düşmanlığı geliyor. Bir Türk düşmanının, mesela bir Yunanlının, bir İngiliz’in, bir Fransız’ın Atatürk’e düşman olmasını çok rahat anlıyorum. Ama nüfus cüzdanında T.C. vatandaşı yazan bazı adamların, onun bağımsızlık savaşı ile hür şartlara kavuşturduğu Türkiye’de, bu vatanın nimetleriyle yetişerek, onun kurduğu eğitim kurumlarından nasip alarak nasıl olup da ona düşman olabildiğini anlamakta zorlanıyorum. “Nankörlük bütün insanların nasip alacağı bir sonsuzluk pınarıdır.” diyen feylesof ne kadar doğru söylemiş!

Kim ne derse desin, Atatürk Türk milletinin lideridir. Ona yapılan bütün hücumların temelinde millet çadırının orta direği olan Atatürk’ü yıkma hedefi vardır. Ancak bu büyük millet bu oyunlara gelmeyecek ve kendi evladına, kendi büyük insanına benim en büyük iftiharım: “Türk olarak yaratılmamdır” diyen bu soylu şuur sahibi yiğidine sahip çıkacaktır.

Çocukluğundan itibaren Mustafa Kemal’de çok şuurlu bir millet ve vatan sevgisi vardır. Bu sevgi ona, millete, vatana, devlete bağlı olmak ve hizmet etmek şuuru vermiştir. Bu şuurla, hizmet yolunda kendisini yetiştirmek için, gece gündüz okumuş, kendisini geliştirmiştir.

Samimi Adam

Onun karakterinde hiç değişmeyen çizgi mutlak samimiyettir. Dünyaca ünlü biyografi yazarı Emil Ludwig; “Kendisi hakkında yazacağı yazıya malzeme toplamak için çocukluğuyla ilgili fevkalade işaretler taşıyan hatıralarını sordu. Aradığı O’ndaki irsi ve şahsi fevkalade özelliklerdi. Yanında olan çocukluk arkadaşı ve sözünü hiç çekinmeyen Nuri Conker’e döndü: “Nuri, bu tarih üstadına lütfen benim çocukluk anılarımı anlat”. Conker rahatça: “Kovalamaca, askerlik, kaydırak oynar, yazın mısır tarlasında karga avlardık. Onun farkı biz gevezelik eder veya uyuklarken kitap okumasıydı” dedi.

Atatürk, Alman tarihçisine döndü: “Hakikat işte budur. Bende insanlar üstünde meziyet aramaya kalkışmasın. Doğuşumdaki tek fevkaladelik, Türk olarak dünyaya gelmemdir”. Onun çocukluğu çeşitli psikolojik darbelerle geçmiştir. Kendisinden sonra dünyaya gelen ve vefat edince Osmanlı geleneğiyle evin bahçesine defnedilen iki küçük kardeşinin çok küçük yaşta ölümleri O’nu çok üzmüştü. Selanik’i seller altına alan yağmurlardan sonra Ali Rıza Bey’in bahçesini de sular işgal eder. Gece aile uyanır. Ne görsünler? İki yavrularının kefenli cesedi sular üstünde yüzüyor…

Mustafa Kemal’in çocukluk sevgisi, küçük Ülkü’ye olan zaafı, okuttuğu fakir ve kimsesiz çocuklar, hep o onarılmaz; kardeş kaybı yarasının, şuur altındaki elem dolu hatırasının kabuk bağlayan ifadesidir.

Çocukluğunun ikinci büyük elemi, Balkan komitacılarının babası Ali Rıza Bey’in kereste deposunu ateşe vermesidir. Kereste deposundan yakındaki ormana sıçrayan ateşler, ne yazık ki, ormanı da yakar kül eder. Babasının ölümü tam bir darbedir. Annesinin mirastan hemen hiç denecek kadar pay alması ölümün acısını birkaç kere katlamıştır.

O’nun yapısında, çocukluğundan itibaren; tespit ettiği her meseleyi kendi meselesi bilmek ve çözüm yolu aramak vardır. O, ilgi duyduğu ve sorumluluk hissettiği her konuya çözüm getirmekle kendisini adeta görevli saymıştır. Ayrıca, bir asker olmasına rağmen, askerlik dışındaki dünyayı da takip etmiştir. Zamanın dünyada meydana getirdiği değişmeleri, değişen talepleri dikkatle araştırmıştır.

Çocuk, genç, olgun yaştaki Mustafa Kemal’in çekirdeği aynıdır. Kişiliğinin çelik çizgileri çocukluğunda belirmeye başlamış, genç yaşlarda teşekkül etmiştir.

Bunun en canlı delili, fotoğraflarıdır. Ömrünün hiçbir devrinde, derbeder, özensiz, dikkatsiz bir fotoğrafı yoktur.

Önemli bir yabancı konuk, Atatürk’ün ziyaretinde; dayısının çiftliğinde karga kovaladığından bahseden satırlara rastlandığını, üzüntü duyduğunu ifade edince Mustafa Kemal, “hayır doğrudur” demiştir. O, önce kendisine, sonra dış dünyaya karşı samimi adamdır.

Bu konu ile ilgili olarak, Falih Rıfkı Atay “Çankaya” kitabının 18. sahifesinde şöyle der: “Devlet Başkanlığı zamanında bir misafirinin bu tarla bekçiliği hikâyesinin: “Aman efendim, Estağfurullah!” gibi bir inanamazlık göstermesi üzerine: “Evet öyledir, ben de herkes gibi doğdum, büyüdüm. Doğuşumda bir ayrıcalık varsa, Türk oluşumdan ibarettir” demişti.

Aynı olayı Münir Hayri Egeli; “Atatürk’ten bilinmeyen hatıralar” adlı eserinde şöyle ifade ediyor: “Atatürk, kendisinin insanüstü varlık olduğunu söylemelerini hiç hoş karşılamazdı. Çocukluk arkadaşı Nuri Conker’in sert şakalarını büyük bir neşe ile dinler ve hepimizin önünde tekrarlatırdı.

Bir gün sofrada ismini zikretmek istemediğim bir zat:

Paşam, demişti, kim bilir çocukluğunuzda ne müstesna bir insandınız. Kim bilir, ne harikulade hatıralarınız vardır.

Atatürk güldü ve Nuri Conker’e döndü:

Nuri anlatsın, dedi.

Nuri Bey her vakit ki latifeci diliyle:

Bakla tarlasında karga çobanlığı ederdi, cevabını verdi. Deminki suali soran zat, lafın bu mecrayı almasından fena halde ürktü. Suali ortaya attığına bin kere pişman oldu:

“Aman efendimiz” diyecek oldu. Atatürk hemen sözünü kesti:

“Bana insanlar üstünde bir doğuş atfetmeye kalkışmayınız. Doğuşumdaki tek fevkaladelik, Türk olarak dünyaya gelmemdir.” Türk olarak doğmak, Türk olduğunu bilmek ve bunu sorumluluğunun duyarak gerekeni yapmak… İşte Atatürk’teki İnsanın özü budur. İleride bu ilke devletin eğitim felsefesi olacaktır. Çocukluğunda ilk ağırlıklı kararı, annesinin bütün ısrarına rağmen okul tercihinde olmuştur. Askeri okulu seçmesi, direnmesi çok önemli bir karakter özelliğidir.

Mustafa Kemal’in hürriyet ve istiklal aşkı dediği bu duygu, O’nun, ömrünün her aşamasında takip ettiği şaşmaz çizgidir.

Nitekim, bir konuşmasında aynen şöyle diyor: “Hürriyet ve istiklal benim karakterimdir. Ben, milletimin en büyük ve ecdadımın en kıymetli mirası olan istiklal aşkı ile dolu bir adamım. Çocukluğumdan bugüne kadar, ailevi, hususi ve resmi hayatımın her safhasını yakından bilenlerce bu aşkım malumdur. Bence bir millette; şerefin, haysiyetin, namusun ve insanlığın vücut ve beka bulabilmesi mutlaka o milletin hürriyet ve istiklaline sahip olmasıyla kaimdir. Ben şahsen, bu saydığım vasıflara çok ehemmiyet veririm ve bu vasıfların kendimde mevcut olduğunu iddia edebilmek için milletimin de aynı vasıfları taşımasını esas şart bilirim.

Bu ölçülerin karakterini yoğurduğu Mustafa Kemal, babasını çok küçük yaşta kaybetti. Annesinde iki sevgiyi birden yaşadı. Annesine çok değer verirdi, saygı gösterirdi. Anne, oğlu için daima duadaydı. O, cepheden cepheye koşarken, anne Zübeyde Hanım daima Kur’an okutur, dinler ve dua ederdi.

Yaveri Cevat Abbas Gürer şu hatırayı naklediyor: “Çankaya’da ana oğul görüşmelerinin birinde şahit olduğum bir vaziyeti kıymeti hudutsuz olan Bayan Zübeyde’nin faal zekâsının bir numunesi olarak arz edeceğim: “Atatürk, anasının elini öptü, Bayan Zübeyde oğluna elini uzatırken coşkun sevgisinin gözlerine toplanan bütün ifadesiyle Atatürk’ü bağrına basmak istiyordu. O’nu kucakladıktan sonra aziz Türk milletine eşsiz bir halaskar kahraman veren ana olmak itibariyle gururlanmalı idi. Fakat böyle olmadı; bahtiyarlığı gülen şirin yüzünden oku nurken o büyük Türk anası kolları arasından uzaklaşan ciğerparesinin elini tuttu:

Atatürk: Ne yapıyorsun anne? dedi. Elini çekmek istedi. Bayan Zübeyde, sükûnetle ve kat’i bir ciddiyetle:

“Ben senin ananım, sen benim elimi öpmekle bana karşı olan vazifeni yapıyorsun. Fakat sen vatanı ve milleti kurtaran bir devlet reisisin. Ben de bu aziz devletin bir ferdiyim ve onun tab’asıyım. Elini öperim” cevabını verdi.

Evet, O’nun yapısında bir insanın annesine elini öptürmesi düşünülemez. Ancak annesinin eşsiz sevgisi O’nu öylesine sihirli bir güçle çevirmişti ki… Annesine olan saygı ve sevgisi onun kadın anlayışını çevrelemişti. Ayrıca, kadın saygıya layık bir varlıktır. Kurtuluş Savaşı’nın yiğit, fedakâr kadınları Atatürk’ün Kadın Hakları mücadelesinin bayrağı olmuştur.

Terbiye Meselesi

Mustafa Kemal daima Türk kimliğini aramış, milli kimlik sancısı hiç dinmemiştir. Cumhuriyetin ilanından sonra geldiği Samsun’da, 1924 yılında, bir çay ziyaretinde beyan ettiği fikirler bugün de geçerliliğini koruyor. Dini terbiye ve milli terbiye ayrımı yaparken çok önemli bir tespiti ifade ediyor…

Meclis’te olduğum zamanlarda şahsen sempati duyduğum bir arkadaşım, adeta mensup olduğu partinin felsefesini özetliyordu.

“Benim vatanım namazını kıldığım yerdir.” Bu zihniyette olan arkadaşların Türkiye’ye neler kaybettiklerini yakından gördüm ve yaşadım. Ben elemli tespitlerde benimle birleşen Milli Selamet Partili bazı arkadaşlarımın milli şuur uyanıklığını şükranla yad ediyorum.

1924 senesi yazında, Samsun’da verilen bir çay ziyafetinde söz söyleyenlerin arasında Kılıç Dede İlkokulu öğretmenlerinden Mehmet Behçet Efendi adında bir zat da vardı. Bu sarıklı hoca efendi, tabii kendi tahsil alanının büyüklüğünü belirterek, bütün felaketlerin, bu ilme değer verilmemesinden ileri geldiğini iddia etmiş, sözlerini Kur’an’dan ayetler okuyarak ve bunları yine kendine göre tefsir ederek kuvvetlendirmeye çalışmıştı.

Atatürk, konuşmasının sonunda, hoca efendinin mütalaasına ve bu vesile ile belki ilk defa olarak, umumi terbiye konusuna temas ederek demişti ki; “Arkadaşlar; bugün eriştiğimiz netice, şüphe yok ki, çok memnunluk ve umut vericidir. Fakat bu memnuniyeti korumak, umutları gerçekleştirmek için bundan sonra dikkat edilecek noktalar da çoktur. Son olarak söz söyleyen hoca efendinin beyanları vesilesiyle arz edeyim ki; bunların arasında en önemli, en esaslı nokta terbiye meselesidir. Terbiyedir ki, bir milleti hür, müstakil, şanlı ve yüksek bir topluluk halinde yaşatır yahut bir milleti kölelik ve sefilliğe sürükler.

“Efendiler; terbiye, güdülen hedef ve gayelere göre çeşitlenir. Mesela dini terbiye, milli terbiye, milletlerarası terbiye. Ben burada, yeni Türkiye Cumhuriyet’inin yeni nesle vereceği terbiyenin milli terbiye olduğunu, kesin olarak ifade edeceğim. Diğerleri üzerinde durmayacağım. Yalnız işaret etmek istediğim manayı, kısa bir misal ile açıklayacağım. Yeryüzünde 300 milyonu aşan Müslüman vardır; bunlar ana, baba ve hocalardan terbiye ve ahlak dersi almaktadırlar. Fakat esefle görülen gerçek nokta şudur ki, bu yüz milyonlarca insan toplulukları şunun veya bunun esaret ve zillet zincirleri altındadır. Aldıkları manevi terbiye, onlara, esirlik zincirlerini kırabilecek insanlık meziyetini verememiştir, veremiyor; çünkü terbiyenin hedefleri milli değildir.

“Efendiler; milli terbiyenin ne demek olduğunu bilmekte artık bir suretle karışıklığa yer vermemelidir. Milli terbiye esas olduktan sonra da onun dilini, usulünü, vasıtalarını da milli yapmak, münakaşası kabil olmayan bir zaruret olur. Genç dimağları, milli terbiye ile geliştirmeye ve yükseltmeye çalışırken, bir yandan da onları; paslandırıcı, uyuşturucu, hayali bir takım fazla şeylerle doldurmaktan dikkatle çekinmek lazımdır.

“Efendiler; genç neslin dimağları yorulmadan her şeyi kavramaya elverişli bir halde gerçeklerle bezenmelidir.”

Atatürk “Milli şuur” konusunda çok ısrarlıdır. Millet olmak, millet olmanın şuuruna ermek bu yolda çile çekmek, kan dökmek her türlü fedakârlığı omuzlamak, omuzlanan fedakârlıkları, çekilen çileleri unutmamak gerekir. Bunlar kolay işler değildir. Bedel ister!

Nitekim Falih Rıfkı Atay’ın naklettiği bir görüşme bu konuda çok ibret vericidir:

Bir gün bir Müslüman devletinin delegesi Ankara’da Atatürk’e gelmiş:

Bizim milli hareketin de reisi olur musun?” diye sormuştu.

Atatürk: “Bu mücadelede ne kadar asker feda edersiniz?” diye sorunca:

“Efendim, mutlaka kan dökülmesine ihtiyaç var mı?” demişti.

Atatürk: “O millet ne zaman hürriyetini almak için iki üç milyon kurban vermeye razı olursa, reislik meselesinin o vakit düşünüleceğini” söylemişti.

Mustafa Kemal, insan doğmanın, insan gibi yaşamanın büyük baht olduğuna inanmıştır. Ancak, O, Türk insanı olmakla iftihar duyar. Türk’ün değerini, büyüklüğünü çocuk yaşta idrak etmiştir. Kendisi şöyle diyor; “Şair Mehmet Emin Yurdakul’u ilk defa manastır lisesindeyken okudum. “Ben bir Türk’üm dinim cinsim uludur, sinem özüm ateş ile doludur,” mısraı ile başlayan manzumesi bana milli benliğimin gururunu tattıran ilk ifadeler olmuştur.”

Bir ömür boyu bulunduğu her görevde, O, Türk insanının destanlardaki, savaşlardaki, yükseliş ve yıkımlardaki yüce direniş karakterini bu karakterin temeli olan inanç, iman, milli mukaddesatın ve hepsinin özü olan Türk Kültürü’nü araştırmıştır. Asla ilgi duyduğu hiçbir bilgiyi hiçbir yerden hazır istememiş, bizzat kendisi okumuş, araştırmış ve ulaştığı sonuçları ilim adamlarıyla tartışmaya açmıştır. Atatürk’ün yaverliğini yapmış Muzaffer Kılıç ve Halil Nuri Yurdakul yetişme dönemine ait özelliklerini şöyle anlatıyorlar: “Atatürk’ün boyu 1.74 cm idi. Kilosu 7074 arasında değişmiştir. Yüz rengi yanmış pembe, alnı çok geniş, kaşları çok gür ve kalkıktı. Elmacık kemikleri hafif çıkık, dudakları ince, saçları altın sarısı, gözleri mavi, göğsü kabarık, omuzları geniş, elleri ince ve zarifti.

“Çok canlı, çok hareketli, yerinde duramayan yapıda, çok ciddi bakışlı, kararlı ve müthiş itimat veren davranışlar içinde idi.

“Çalışkanlığı, zekâsı, kibarlığı, mertliği ve dürüstlüğü, hiç kimseden çekinmeden, her şeyi herkesin yüzüne söylemesi ta ilkokul hayatından beri bilinmektedir.

“Sigara ve kahveyi çok severdi. Günde 10-15 fincan kahve ve 40-50 sigara içtiği olurdu.

“Kumardan hoşlanmaz, kumar düşkünü olanlara nasihat ederdi. İçkiyi kesin olarak gündüz almaz, gündüz içenlere de müthiş kızardı. Kendileri de içki masasında çok uzun süre kalmasına karşın, az içki içerlerdi. Ciddi askeri ve politik meseleler konuşulacağı günlerde kesin olarak içki almazlar ve o işe o kadar konsantre olurlardı ki, yemek ve uyku saatleri akıllarına bile gelmezdi. “Uyanınca derhal kalkar, kahve ve sigara içerken bütün gazetelere göz atar, sonra banyo yapıp tıraş olur, giyinip salona inerlerdi. Çok temiz giyinirler; bazı sıcak günlerde 23 defa banyo yaparlardı.

“Sakarya Harbi’nin en kritik günlerinde bile ve bütün yokluklara karşın ne yapıp edip tıraş olmuş, iki teneke su ısıttırıp çadırın içinde banyo yapmışlardır.

“Hiç yemek meraklısı değillerdi. Sabahları hiçbir şey yemez, sadece kahve ve sigara içerdi; öğle üzeri bir iki dilim ekmek, peynir, ayran veya limonata alırlardı. “En çok sevdiği kuru fasulye ve pilavdı. Bunu her akşam yemekte ister, bazen yatarken bile yerlerdi. Bunun dışında peynirli omlet, etli bamya yemeklerini sever, meyvelerden de kavunu tercih ederlerdi.

“Misafirlerini, bazen köşkün dış kapısına kadar uğurlar, herhangi bir sebeple onları kırmışsa, mutlaka özür dilerdi.

“Bulunduğu yerlerde emniyet önlemleri alınmasından hiç hoşlanmazlardı. Bazen etrafındaki emniyet önlemlerini emir verip kaldırtır ve “bu asil millet bana ne kurşun atar, ne de attırır” derlerdi.

“Fakat bizler O’nu korumak için her türlü önlemi alırdık. Bütün gittiği yerlerde polis teşkilatı ayrı, gizli emniyet ayrı ve muhafız alay komutanlığı ayrı önlem alırdı. Hatta birçok defalar birbirimize hüviyet sorduğumuz zamanlar olmuştur.

“Ayrıca, Atatürk’ün yakın arkadaşları Nuri Conker, Ali Kılıç, Salih Bozok devamlı olarak silah taşırlardı.

“Atatürk’ün uykusu fevkalade hafifti. Çanakkale’de olsun, Sakarya’da olsun, bütün harplerde, yatağına ceketini çıkarıp elbisesi ile uzanırdı. Çadıra birimizin girmesi ile hemen gözünü açar; “Bir şey mi var çocuk?” diye sorardı. Bizlerin herhangi bir haberi, telgrafı vs. varsa, onu iletirken yatağından hemen doğrulup onu alırdı. Eğer önemli bir haberse, hemen ayağa kalkar, ceketini giyip hazırlanırdı.

“Reisicumhur olduktan sonra Çankaya’da ve diğer kaldığımız yerlerde ise, kapıyı tıklamamızla hemen uyanır ve aynı suali sorarlardı. Eğer görüşülmesi gereken ciddi bir durum varsa, “Bir dakika bekle çocuk” der ve pantolonunu giyip üzerlerine robdöşambrlarını alır; sonra bizleri kabul ederlerdi.”

Çocukluğunda başlayan ve yükselen bir çizgi takip eden özelliği ise methedilmekten, yüzüne karşı iltifatlardan asla hoşlanmamasıdır. Bu çizgide devamlı olarak şöyle demiştir: “Zafer ancak inanmış bir kadronun önderliğinde milletle bütünleşerek elde edilebilir.” Bu çizgideki ölçüyü son nefesine kadar korumuştur. Falih Rıfkı Atay Çankaya’da bir akşam yemeği sırasında Atatürk’ün sigarasından iki nefes aldıktan sonra masadakilere, teker teker süzüp, “ben öldükten sonra bu millet ne diyecek?” sorusunu yöneltince (F. R. Atay hepimiz dalkavukluk derecemize göre Atatürk’e bir sıfat uydurduk diyor) kimimiz Tanrı, kimimiz mürşit, kimimiz lider, kimimiz üstün adam dedik. Sabırla dinledi, bir nefes daha sigarasından içti ve “etrafına böyle p.., p….. toplanmasaydı, milletine daha çok hizmet edecekti” diyor. Bu gerçekçi bakış, ne yazık ki, çok az siyaset önderinde görülür. Avrupalı krallar, ressamlara portrelerini yaptırırken daima bir at üstünde, ellerindeki mızrakla, ağzından alevler saçan bir ejderhayı öldürürken çizdirmişlerdir. Hükümdar, efsanevi yaratıkları dahi öldüren adamdı. Gazi Paşa öğrencilik yıllarında, ordu saflarında, meclis başkanlığı ve cumhurbaşkanlığı dönemlerinde daima “Zafer milletindir” demiştir. Mustafa Kemal’de Hitler’deki ihtişamı görmeyiz. Napolyon ve İskender’in şahsiyetlerini şekillendiren “dünya fatihi olmak” ihtirasını da bulmayız. Kendini onlara benzetenlere şiddetle karşı çıkmıştır. Bunun bütün dikkati mensup olduğu Türk milletine hizmet etmek ve o milleti layık olduğu yüksekliğe kavuşturmaktır.

Kendisinin psikolojik dünyasını inceleme gayreti içerisinde olan araştırmalardan birisi “Osmanlının yasından Atatürk’ün Türkiye’sine” adlı çalışma çok değişik bir değerlendirme yapar:

“Eğer bir anne yas içinde ise ve çocuğuna iyi annelik yapmıyorsa fena bir kadın olduğu için değil, çektiği acı sebebiyle çocukta bilinç dışı fantezi dediğimiz „onarıcı olmak ile ilgili‟ bir durum gelişir. Bilinç dışı fantezi gelişmiş bir düşünce değildir. Çocukluk algıları, duyguları ve düşünce kalıntılarıdır. Çocuk, bunları düşünmez, sadece hisseder. Onarıcı olmakla ilgili bilinç dışı fanteziyi kelimelerle ifade edersek, şöyle bir cümle ortaya çıkar: “Ben annemi onarayım, onun yasını ortadan kaldırayım, o zaman annem benim için daha iyi annelik yapar”. Bilinç dışı fantezi, kişinin hayat tarzını bütün yaşamı boyunca etkiler. Mesela Atatürk’ün hayatına baktığımız zaman onun onarıcı şuur altı karakter yapısının bütün ömrüne hâkim olduğunu görürüz.”

Atatürk’ün bir gazetecinin “İlk hatıranız nedir?” sorusuna verdiği cevap çok önemlidir. “Annem beni, ilahiler okunan dini törenle okula göndermek istiyor. Ama ben askeri okula gitmek istiyorum. Babam “oğlum önce annenin dilediğini yerine getirelim, sonra senin istediğini düşünürüz” dedi.” Böylece önce annesinin dileği yerine getirildi. Sonra babasını kaybettiğini yukarıda ifade etmiştik. Kendi iradesi ile eğitim hayatını değiştirdi. Çocukluğundan itibaren Mustafa Kemal’de bağımsız yaşama ve bağımsız karar verme iradesini görüyoruz. Annesine saygısı mükemmeldir; ancak geleceği ile ilgili karar vermek bahse konu olunca, çelik bir irade ile çocuk yaşta o kararı uygulamayı bilmişti.

Mustafa Kemal’in çocuk sevgisi, ağaç sevgisi, hayvan sevgisi şaşılacak güzellikler taşır.

Meclise gider gelirken Ulus’ta bulunan Osmanlı Bankası binasının hizasında bir iğde ağacı vardır. Onu mutlaka sabah ve akşam ziyaret eder. Bazen konuşur. Bir gün, meclis çıkışı, ağacın yerinde olmadığını görür, “Nerede benim ağacım?” diye sorar. İşçiler “Yolu genişletiyoruz, kestik.” derler. Hemen arabasına biner ve hıçkıra hıçkıra ağlar. Bu olayı televizyonda anlatmak isteyen rahmetli Nezihe Araz’a, yöneticiler “Atatürk ağlamaz, çıkarın bunları” der. İşte bütün sıkıntı buradadır. Atatürk insan değil mi, niye ağlamasın, niye sevmesin ve neden, niçin gerekirse nefret duygusuna sahip olmasın? Ancak Atatürk’ü put yapanlar, O’nu taştan ve tunçtan heykellerde donduranlar, O’na birkaç damla gözyaşını bile çok görmüştür. Türkiye’nin büyük talihsizliği de işte buradadır. Atatürk, Çankaya’da Ankaralıların hediye ettiği mütevazı bağ evinde oturmaktadır. Mimar Hikmet Bey’in anlattığına göre; bağ evinin alt katında tadilat işi yapılırken, köşkün yanına bir çadır kurulur. Atatürk ve Latife Hanım o çadırda kalırlar. Atatürk Köşkü denilen bütün binaları geziniz, hepsinin çok mütevazı yapılar olduğunu görürsünüz. Bu, Çankaya’daki köşk için de geçerlidir, Yalova’daki ve Florya’daki köşk için de geçerlidir. Söğütözü’ndeki, kendi tabiriyle, kulübesi için de doğrudur. Çok sevdiği tay, ruam hastalığına tutulur. Bu atlar ve insanlar için öldürücü olan hastalığa yakalanan hayvanlar öldürülür. Toprağa gömülür, üstüne kireç dökülür. Bunu işiten Atatürk veterinerlerin bütün karşı koymalarına rağmen, eline eldiven giyer ve öldürülmeden önce sevgili tayına, okşayarak, veda eder. Köpeği hastalanır, ölür. Çok üzüldüğünü gören köşk kadrosu köpeği ilaçlar, içini samanla doldurur, masasının yanına korlar.

Ne acı ki, biz bütün bunları vatan çocuklarına verecek bir eğitim sistemini kuramadık. Halbuki Atatürk’teki insanı; ağaç sevgisiyle, hayvan sevgisiyle, insan sevgisiyle vatan çocuklarına anlatmış, öğretmiş olsaydık, Türkiye, Türk eğitim sistemi çok daha verimli olurdu. Vatan çocukları “insan Atatürk’ü gönülden sever ve benimserdi.

Ne yazık ki, Atatürk’teki İnsan, görülmemiş, görülmek istenmemiş, vatan çocuklarına öğretilmemiştir. Kendisiyle yapılan bir görüşmede “İki kuruşum olsa, bir kuruşuyla kitap alırdım” diyor. Devamlı okuduğunu görüyoruz. Bugün Anıtkabir’de bulunan kütüphanesinde binlerce eserin altını çizerek okuduğu görülür. Bu bitmek ve tükenmek bilmeyen okuma sevgisi, Mustafa Kemal’in devamlı araştırmak ve öğrenmek isteyen yapısını hiç terk etmemiştir.

Çanakkale kara savaşlarının en şiddetli olduğu demlerde 19. Tümen komutanıdır, karargâhı Aydos Tepesi’ndedir. Madam Corinne’e yazdığı mektupta şöyle diyor; “Aziz Corinne, savaş bütün çetinliği ile devam ediyor. Bulunduğum mevkide 24 saat ölümle kucak kucağa yaşıyoruz. Başımın üstünden insan kolu, başı, bacağı, gövdesi uçuyor. Toplar ve diğer silahlar ara vermeden ölüm kusuyor. Bu mektubumu size getiren arkadaşıma lütfen bir roman listesi hazırlayıp veriniz. O, bu kitapları satın alıp bana getirecek. Ben gaz fenerinin ışığında siperde onları okuyarak unuttuğum insani güzellikleri hatırlayacağım.”

şimdi düşünelim; ölüm kalım mücadelesinde, siperde kitap okumayı düşünmek… İşte Mustafa Kemal’deki her dem diri olan, kültürlü olma iradesinin ifadesi budur.

Mustafa Kemal, çocukluğundan itibaren yöneten, yönlendiren bir karakter yapısına sahiptir. Selanik’te, gençlik yıllarında, arkadaşlarıyla görüşürken onların bazılarını Vali, bazılarını Paşa, bazılarını müfettiş yapar. Arkadaşlarından birisi sorar: “Peki sen ne oluyorsun da bizi bu görevlere getiriyorsun?” der. Mustafa Kemal, “Ben o yetki ve güce sahip olacağım mevkide bulunacağım” diye cevap verir.”

Mustafa Kemal’in hiç şüphesiz ihtirasları vardır, ihtiras sahibidir. İhtiras sahibi olmasa bu ölçüde başarılı olması düşünülemez. Ancak, ihtiraslarını en güzel şekilde tarif eden yine kendisidir. 28 Şubat 1914 yılında Sofya’dan Madam Corinne’e yazdığı mektupta aynen şöyle diyor:

“Benim ihtiraslarım var, hem de pek büyükler; fakat bu ihtiraslar, yüksek mevkiler işgal etmek veya büyük meblağlar elde etmek gibi maddi emellerin tatminine taalluk etmiyor.

“Ben bu ihtiraslarımın gerçekleşmesini, vatanıma büyük faydalar dokunacak, bana da liyakatle ifa edilmiş bir vazifenin canlı iç rahatlığını verecek büyük bir fikrin başarısında arıyorum. Bütün hayatımın prensibi bu olmuştur. Ona (bu büyük fikre) çok genç yaşımda sahip oldum ve son nefesime kadar da onu muhafaza etmekten geri kalmayacağım.”

Madam Corinne, Avusturyalı saray doktorunun kızıdır. Mustafa Kemal ile birlikte kurmay yüzbaşı olan bir arkadaşı, bu kıza âşık olur. Evlenmeye karar verir. Yakın arkadaşı Mustafa Kemal’i ve bir diğer arkadaşlarını daha alarak kızı istemeye giderler. Kızın babası sarayda doktordur ve bu izdivaca razı olur, evlenirler. Fakat Yüzbaşı Balkan Harbi cephesinde görevlendirilir. Katıldığı ilk çatışmada alnına isabet eden bir kurşunla şehit düşer. Mustafa Kemal, fevkalade üzülür, aileyi teselli eder. Madam Corinne’e veda ederek İstanbul’dan ayrıldığı zaman devamlı mektuplaşmak, Mustafa Kemal’in Fransızca veya Almanca yazacağı mektupları Corinne’in tashih (düzelterek) ederek O’na göndermesine karar verirler. Bu mektuplaşma yıllarca devam eder. İrtibatın Mustafa Kemal Cumhurbaşkanı olduktan sonra kesildiğini, Corinne’in, eski dostundan; bir şey isteyen insan durumuna düşmemek için fevkalade dikkatli ve ölçülü bir sessizliğe çekildiğini biliyoruz. Eski dostluklara vefa gösteren Mustafa Kemal, ne yazık ki, bütün araştırmalarına rağmen Corinne’e ulaşamamıştır.

O’nu hiç terk etmeyen vefa duygusuyla İzmir Körfezi’ni seyrederken; “Rauf kardeşim, bir daha Selanik’i görmek kısmet olacak mı?” der. Bir ömür boyu Mustafa Kemal’i milli kimlik hassasiyeti içerisinde ağaca, çocuğa ve bütün canlılara karşı sevgi dolu bir insan olarak görüyoruz. Bir bataklıktan ibaret olan Atatürk Orman Çiftliği arazisini orman yapacağım dediğinde buna hiç kimse ihtimal vermez ama, Mustafa Kemal, daha doğrusu Gazi Paşa bu çetin işi başarır. Sonunda ümidini kırmak isteyenlere yemyeşil çiftliği gösterir ve der ki; “İstemesini bilirseniz, toprak size her şeyi verecektir”.

Yolunuz Yalova’ya düşerse, mutlaka Yürüyen Köşkü görünüz. Atatürk’ün adını taşıyan Yalova’daki köşk, Florya’daki köşk günümüzün binaları yanında çok mütevazı yapılardır. Bu çok güzel minicik yapılar, yakın tarihimiz açısından çok zengin, ibretli hatıralarla doludur.

Çocukluğunun; cayır cayır ağaçların yandığı, evlerinin yanındaki ormanın kül olduğu gece Mustafa Kemal’in tükenmeyen ağaç sevgisinin de başlangıcıdır. Bütün bir ömrü cephelerde geçen kumandan, fırsat bulduğu her dem, ya ağaç diktirmiş ya da ağaçları koruyucu tedbir almıştır.

Yalova’daki köşk inşaatı devam ederken Köşk’ün deniz iskelesi de tamamlanmıştır. “Efendim şu yandaki ağacın dalı tehlike arz ediyor, bu sebeple binaya doğru uzanan bu dalı izninizle keseceğiz” denince; Gazi Paşa “asla” demiş ve benim talimatımı bekleyin. İstanbul’a dönmüş, bir süre sonra Yalova’ya yeni bir kadro, teknisyenler ve malzeme ile dönmüştür. Bu malzeme binanın altına yerleştirilecek onu ağaçtan dört beş metre açığa taşıyacak demir borular ve bu işi yapacak demir raylar ve aletlerdir.

Yalova Belediyesi’nin himmetiyle “Yürüyen Köşk” işi, şimdi büyük duvar panolarıyla sergileniyor. Binanın altının oyulması boruların yerleştirilmesi ve nihayet yapının kaydırılarak ağaçtan 56 metre uzağa taşınması bugün rahatça takip edilmektedir. Onun iradesi ağacın dalını kesmeden binayı nakletmeyi başarmıştır. Bu iş bittiğinde, iskele ayrı yerde, bina ayrı yerdedir. Köşksüz iskele, iskelesiz köşk günümüzde müze olarak ziyaret ediliyor. Görenler sevgi ve iradenin bu yalın güzelliğine hayran kalıyor.

İhtiras Çiçekliği

Bizim tarihimiz, ne yazık ki, ihtirası aklının önünde giden sivil ve asker devlet adamlarımızın millete biçtiği çile, felaket ve ölüm gömlekleriyle şekillenir. Gandi: “İhtirasları alt etmek, silah kuvvetiyle dünyayı hüküm altına almaktan daha çetindir” diyor. İhtirası bu haliyle doymak bilmeyen bir canavara benzetenler elbette haklıdır. Eğer, ihtiras ve aşk aklın kontrolünde ise, büyük işlerin kanatları olur. Aksi halde, felakete götürür. Voltaire: “İhtiraslar, geminin yelkenlerini şişiren bir rüzgâr gibidir. Bazen gemiyi batırdığı olur ama, onsuz gemi yerinden kıpırdayamaz” diyor. Elbette hareket için ihtiras elzemdir. Yeter ki, ihtiraslarımızı iyi birer hizmetkâr olarak kullanmasını bilelim. İhtiraslarımız efendimiz olduğu zaman netice felakettir.

Mustafa Kemal’i ihtiras sahibi olmakla itham eden Enver Bey’e “Mustafa Kemal Harbiye Nezareti Müsteşarı olmak istiyor. Ne dersiniz?” denildiğinde, Enver Bey; “Mustafa Kemal’i müsteşar yapsak bakan olmak ister, bakan yapsak başbakan olmak ister, başbakan yapsak peygamber olmak ister, peygamber yapsak Allah olmak ister” diyerek karşı çıkar. Enver Bey’in ihtirasları Mustafa Kemal’den az mıdır? Hatta bu konuda yapacağımız bir tarihi kıyaslama, ne yazık ki, Enver Bey’in lehine olmayacaktır.

şimdi bu felaket tablosunu bizim tarihimiz açısından aralayacağım.

Sene 1683. Padişah 4. Mehmet Edirne’den Avusturya seferine bu yılın 17 Muharrem Pazar günü hareket eder. (İ. H. Danişmend İzahlı Osmanlı Tarihi Kronolojisi c.3 sf.452) Hükümdar Belgrat’ta kalır, Serdarı Ekremlikle sefer memur olan Veziri Azam Merzifonlu Mustafa Paşa ordunun başında hareket eder.

Stuhlweissenburg=İstoni Belgrat harp meclisinde Viyana muhasarasına karar verilmesi için toplantı yapılır.

Burada Serdarı Ekrem ile Reisül Küttap Mustafa Efendi, doğrudan doğruya Viyana üzerine yürümek fikrini müdafaa ettikleri halde, Kırım Han’ı Murat Giray ile Budin Beylerbeyi Arnavut Koca İbrahim Paşa bu sene Yanık ve Komran kalelerinin fethini, Tatar ordusunun Avusturya’yı tahrip ederek, kuvvetten düşürmesini savunur. Koca İbrahim Paşa, devamla, İstanbul’dan gelecek büyük toplarla ertesi sene Viyana üzerine gidilmesinin uygun olacağını müdafaa etmiş, ancak Merzifonlu ise, İbrahim Paşa’ya “Sen bunamışsın” diyerek hakaret etmiştir.

Muhasara sırasında pek çok olay yaşanmış ve ne yazık ki, Viyana Kalesi’nin düşmesine çok az bir zaman kala İbrahim Paşa “Zaferi kazanırsa beni yaşatmaz” diyerek askerlerini geri çekip cepheden ayrılmıştır.

Kırım Han’ı Murat Giray’a verilen görev, kaleyi takviye için gelen düşman ordusunun taş köprüden geçmesine engel olmaktır. Ne yazık ki, düşman Tuna Köprüsü’nden geçerken Kırım Han’ı askerleriyle bir tepeden seyreder ve hocasının bütün ikazlarına rağmen, “Bırak, bizim kadrimizi bilsinler” cevabını verir. Düşman ordusunu Alaman Dağı eteklerinde karşılayacak sonra onları arkadan kuşatacak olan Tatar gücü, tam manasıyla ihanet eder. Polonya Kralı Jean Sobieski 12.000 zırhlı süvarisiyle Merzifonluya cephe gerisinden saldırma imkânına kavuşur. İşte, size bir ihtiras çiçekliği. Merzifonlu ihtirasına kurban gitmese, bunamışsın dediği İbrahim Paşa’yı dinlese, bu kadar acı bir mağlubiyete uğraması mümkün değildi. Koca İbrahim Paşa ve Kırım Han’ı Murat Giray “bizi harp meclisinde azarladı” diyerek Merzifonlu’yu düşman karşısında yalnız bırakmasalar, ihtiraslarını aşıp devlet ve milletin beklediği hizmeti yerine getirseler, böylesine acı bir mağlubiyeti, milletimiz yaşamak zorunda kalmayacaktı. Bilindiği gibi, Viyana bozgununun faturası milletimize çok pahalıya mal olmuştur. Başta Macaristan olmak üzere Dalmaçya ile Mora elden çıkmış ve Arnavutluk’ta, Bosna’da, Kuzey Yunanistan’da birçok mühim mevkiler düşman eline geçmiş ve o muazzam devlet, artık küçülmeye başlamıştır. Bu devamlı toprak kaybediş ve mağlubiyetler bizi 15 sene 9 ay 25 gün Avusturya ile savaş halinde tutmuş, Karlofça Antlaşmasının imzalanmasıyla Avrupa Hıristiyanlığına karşı Türk azamet ve heybeti artık sönmeye başlamıştır. İşte, bir insanın “Kanuni Sultan Süleyman’ın yapamadığını ben yaparım” ihtirası Cihan İmparatorluğu’nu sona doğru sürükleyen ağır bir darbe olmuştur.

Kendisine karşı tezi savunan şahsiyete “sen etehlemişsin (bunamışsın)” diyen sesin yankılanışını 1915 yılında Kafkas Cephesinde Enver Bey’in ağzından duyuyoruz. Bilindiği gibi, Enver Bey binbaşıdır, Balkan komitacısıdır. Kaç değerli şahsiyeti kurşunlamış ve Babı Âli baskınıyla Harbiye Nazırı olmuştur. Bahriye Nazırlığına gelen Binbaşı Cemal Bey’e vekâlet eder ve onu Generalliğe terfi ettirir. Cemal Bey’de Enver Bey’e vekâlet eder, o da onu Paşa yapar. Devletin başına sadrazam olarak, posta memuru Talat Bey de paşa unvanıyla geçer. Ancak bunların unvanlarının ve omuzlarının paşa olması, kafalarının ve idraklerinin paşa olduğu manasına gelmez. Nitekim Cemal, Kanal Harekâtıyla on binlerce memleket evladını çöllerde kurban eder, Sarıkamış’ta askeri teftiş ettikten sonra Harp Meclisini toplayan Enver Bey masa üzerine planlarını açar. 3. Ordu Komutanı Hasan İzzet Paşa “Buralarda kış mevsiminde yapılacak bir taarruzun başarıya ulaşma şansı yoktur. Taarruz harekatını ilkbahara bırakalım. Askerin bir bölümünün ayağında çarık, bir bölümünün ayağında takunya var” itirazı Enver Bey’i gazaba getirir. “Paşa sen bunamışsın! Git istirahat et..” der ve görevden azleder. Ordu komutanlığını da uhdesine alır. Şan ve şöhret hırsı uğruna 80.000 vatan evladı Allahuekber Dağları’nda donarak ölür. İstanbul basını sıkıyönetim altındadır. Hepsi “Enver Paşa’nın Sarıkamış Zaferi” diye gazetelerine manşet atar, Enver Bey İstanbul’a döner. Şimdi Atatürk’e gelelim. Mustafa Kemal Paşa da ihtiras sahibidir. Ancak ihtirasları aklının gerisindedir. Milli Mücadele’nin Büyük Taarruz kararını günlerce süren hazırlıkların sonunda alınca ordu komutanlarına çok gizli kaydıyla bildirir. Bu şifreli telgraflarda kolordu komutanlarına bile haber verilmemesi talimatı vardır. 2. Ordu Komutanı Yakup Şevki Paşa, bu emri alınca hemen cevap yazdırır: “Böyle bir taarruzun nisan ayında yapılması doğru olmaz. Havalar yağmurlu, etraf çamur içinde olur. Ulaşım ve erzak temini fevkalade zordur. Hâlbuki ecdadımızın daima tercih ettiği gibi ağustos ayı, taarruz için fevkalade uygundur. Her taraf kuru ve ulaşım kolay olur. Zapt edilen bölgelerdeki üründen askere yetecek kadar yiyecek bulmak da çok kolay olur. Ayrıca makineli tüfeklerimiz de yeterli sayıda değildir. Mutlaka her bölgeye en az bir makineli tüfek verilmelidir. Yoksa bu şartlarda taarruz başarısız olur.” Cevap Ankara’ya kurye ile yollanır. Aradan dört gün geçer. Sabahın dördünde ordu binasının önünde bir motor sesi duyulur. Gelen Mustafa Kemal Paşadır. Önce trenle, sonra da otomobille yolculuk ederek Bolvadin’e, İkinci Mustafa Kemal ile Yakup Şevki Paşa baş başa taarruzu tartışır. Akşam yemeğinden sonra, yine baş başa, sabaha kadar haritalar üzerinde tartışmaya devam ederler. Sabaha karşı dört sularında Atatürk, Ankara istikametine doğru yola çıkar. Atatürk, Ankara’ya varınca, ordulara ve batı cephesine bir şifre gönderir. Şifrede; “İkinci ordu komutanının teklifleri uygun görülmüş, eksikliklerin tamamlanması için gerekli yerlere emir verilmiş ve taarruz tarihi ertelenmiştir,” diyerek Yakup Şevki Paşa’nın önerilerine uyulduğunu açıklamıştır. “Atatürk ihtiras sahibidir” diyenlere Yakup Kadri Atatürk adlı kitabında şöyle cevap veriyor: “Mustafa Kemal’de ilk gençlik günlerinden beri bir ihtiras sezenler yanılmamışlardır. Fakat bu ihtirasın cinsinde yanıldılar. Onu hodbin bir ikbalperest sanıyorlardı.

“(….) Eğer böyle olsaydı… Dumlupınar zaferini kazandıktan sonra, Lozan Muahedesini elde ettikten, yani Türk milletini hanedan ve hilafetin hıyanetine ve istiklale kavuşturduktan sonra isteseydi… sultanlık tacını, hatta… isterse hilat (kaftan) giyerdi. Türklük ve İslamlık dünyası böyle bir hareket, gasıplık telaki etmek şöyle dursun, belki istiyor ve bekliyordu.”

Birinci Dünya Savaşı esnasında, Balgat cephesinde ordumuza esir olan İngiliz generali Tawsend, 1922 yılının haziran ayında Adana yoluyla Konya’ya gelmiş ve Akşehir’deki karargâhından gelen Başkomutan Atatürk’e mülaki olmuştu. İki Generalin bir gece, kurtuluş mücadelemiz ve dünya vaziyeti hakkında yaptıkları uzun konuşma esnasında Tawsend, Atatürk’e “Sizi Napolyon’a benziyorsunuz” demiş. Atatürk bu benzetilişi reddetmiş ve “Napolyon arkasına bir sürü muhtelif milliyetteki insanı toplayarak macera aramaya çıktı, bunun içindir ki, yarı yolda kaldı. Ben bir anadan, bir babadan gelen kardeşimle kendi vatanımı kurtarmak davası yolundayım ve muhakkak muvaffak olacağım” cevabını vermiştir.

O gece sabaha karşı, büyük bir hayranlık içinde Atatürk’ten ayrılan Tawsend’ın refakatine memur Türk subayına “Ben şimdiye kadar 15 hükümdar ve cumhurbaşkanı ile hususi ve resmi konuşmalar yaptım. Bu geceki kadar ezildiğimi hatırlamıyorum; Mustafa Kemal’de bir ruh kudretinin esrarı var” dediği de meşhurdur.

Mustafa Kemal’in temel fikri; Orta Asya’dan itibaren devletler kuran, çok yüksek medeniyet örnekleri sergileyen Türk Milleti’nin iki güçlü ordu ile dünya üzerinde layık olduğu yeri alacağıydı. Nitekim tarih bize Türklerin bu başarı hamlesini defalarca sergilediğini gösteriyor. Mustafa Kemal’i memlekete hizmet yolunda, o günkü şartlarda bir ayağı orduda bir ayağı komitacılıkta olan subay rolünden ayırarak tamamen hukukun içinde olmaya iten temel ayrılış çizgisi, İttihat ve Terakki Partisi’nin memlekete verdiği zararlardır. Bu parti hukuk ve kanun tanımaz tavrıyla devletin temellerine dinamit koymuştur. Ehliyetsiz, tecrübesiz, komitacı kadrolar Alman emelleri uğruna devleti ve milleti bitiren işlere girmiştir. Artık M. Kemal için hukukun içinde olmak temel dikkattir. Nitekim Milli Mücadele’de; hükümete M. Kemal Hükümeti değil “Ankara Büyük Millet Meclisi Hükümeti” diyecektir. O’na göre memleketin iki orduya ihtiyacı vardı. 1. Kültür ordusuydu. Bu ordu öğretmenler, ilim, fikir ve araştırma adamlarından meydana geliyordu. Bu düşünen kafalar milli felsefeyi yoğurarak milli hedefleri tespit ve tayin edeceklerdi. 2. Ordu ise Türk silahlı kuvvetleridir. Bir milletin silahlı kuvvetlerini teşkil eden komuta kademesi, yüksek ahlak ve fazilet duygularıyla teçhiz edilmiş olmalıdır. Nitekim bizim İstiklal Savaşımız böyle güzide bir kadronun eseridir. Biz zaferi ebetteki Mehmetçiğin eşsiz fedakârlığına borçluyuz. Ancak, o yüksek vasıflı asker; bilgili, dirayetli, tecrübeli, karar gücüne sahip komutanlar elinde zafere yürümüştür. Milli Mücadele’nin komuta kadrosu 12 yıl örs ve çekiç arasında dövülmüş, şahsiyeti çelikleşmiş generallerdi. Mustafa Kemal Paşa Atatürk olma yolunda ilerlerken O’nu fevkalade kararlı ve inançlı görüyoruz. Hiçbir zaman tereddüt etmiyor. Ürken atından düştüğü zaman, üç kaburga kemiği kırılmıştır. Ankara’da kaburga kemiklerini saran doktorlar kesin istirahat der, Ama O, meclisteki bozuk sesleri düzelttikten sonra tekrar cepheye koşar. Dizlerinde şiddetli romatizma vardır, ağzında 17 çürük diş taşımaktadır. 22 gün 22 gece Sakarya Savaşı sürer, diş ağrılarını dindirebilmek için rakı ile gargara yapar. İnsaf ile düşünelim; 16 sene yamçı ile toprak üstünde yatan adam, romatizma olmaz da ne olur? Dişçiye gidecek zaman mı bulmuştur? 16 yıl savaş şartlarında ne kadar uyudunuz diye sormayanlar, niye dişçiye gitmedi diye zekâ seviyelerini sergileyen sorular sorabilirler. Hele hele “Mareşal sabahlara kadar Kur’an okurken, Mustafa Kemal’in elinde rakı şişesi vardı” diyenler acaba O’nun diş ağrılarını çekseler ne yaparlardı? İktidar olunduktan, inkılâplar başladıktan sonra, yolları Gazi Paşa’dan ayrılanlar hatıralarında, “Mustafa Kemal olmasa biz Milli Mücadeleyi yapamazdık, ama biz olmasak O, Milli Mücadeleyi yapardı” diye yazmaktadır. Mustafa Kemal, yurt çapında tanınmasını Çanakkale kara savaşlarındaki başarısına borçludur. Anafartalar Grup Komutanı olarak inisiyatif gücünü sonuna kadar kullanması ve cephenin gerektirdiği kararları bütün sorumluluğu üzerine alarak vermesi O’nu generalliğe yüceltmiştir. O, bir gece de general olmamış, sorumluluk alarak, ön safta çarpışarak, Türk Ordusu’nun içindeki Almancılarla boğuşarak başarıya yürümüştür.

Milli Mücadele’ye başladığı zaman, milletin ona verdiği isim Sarı Paşa’dır. Sarı Paşa milletin sevgilisi, adeta gözbebeğidir. O’nun yetiştiği, 16 yıl cepheden cepheye koştuğu zaman, kapitalist-emperyalist sistemin merhamet siz ve insafsız bir biçimde dünyayı, güçsüzleri sömürdüğü zamandır. Gazi Paşa bu tablo karşısında milli bir siyaseti, milli devleti ve milli ekonomiyi üçayaklı bir siyaset hedefi olarak tespit etmiş, bunun gerçekleşmesi yolunda durmaksızın mücadele vermiştir. Milli Devlet ideali O’nu bütünüyle kuşatmıştır. O, ideal uğruna ölmekten daha zor olduğunu biliyordu. Milli devlet bünyesinde tespit ettiği tehditlerin hepsini, milletin hayatında, vakti geldiğinde patlayacak saatli bombalat olarak gördü. Nutku dikkatle okursak, azınlıklar ve patrikhane konusundaki ufuk zenginliğine ve derinliğine hayran kalırız. O’nun için Türk Milleti tarihini doğru ve iyi bilmeliydi. Bir büyük köy olan Ankara’ya dev gibi (Dil, Tarih ve Coğrafya Fakültesi)ni kurması bu şuurun ifadesidir. Bir ömür boyu üç doğruyu gerçek kılmak için çalıştı: “Doğru dil, doğru tarih ve doğru din”. Dil Kurumu, Tarih Kurumu, düşüncelerini zamanın ötesine taşıyacak teşebbüslerdir. Ayrıca, ekonomi politikası, devletçilik anlayışıyla tam bir olgunluğa erişmiştir. Denk bütçe, adaletli vergi sistemi, bütün milli kaynakları israf etmeden harekete geçiren ekonomi stratejileri, O’nun temel ekonomik görüşleridir. Dış politikada Balkanlar ve Ortadoğu’yu esas alan batı ile Rusya ile karşılıklı hak ve menfaatlere ağırlık veren çok başarılı dış siyasetin mimarı olmuştur. “Atatürk’teki İnsan” sabırla ve çalışmayla, milletin büyük hedeflere ulaşacağına inanan insandır. O’nun için Türk Dünyası bir ideal ufuktu. Türk Ocağı’nı Türk’e ve Türk Dünyası’na verecek bir insan yetiştirme kurumu olarak düşündü. Türk Ocağı binasının her taşında Mustafa Kemal’in dikkati vardır. “Türk işçileri çalışacak, Türk süsleme sanatları ve kubbe mimarisi asla ihmal edilmeden inşaat tamamlanacaktır.” Mimar Hayreddin Bey o günlerin heyecanını ve Dua Tepe’ye konan bu mimari şaheserinin inşaat aşamalarını mükemmel bir hafızayla anlatır.

Atatürk’teki İnsanı tanıyalım. O insanı tanıdıkça Atatürk’ü daha çok sevecek ve O’nun dilinden düşürmediği Hz. Mevlana ve Hacı Bektaş’ta zirveleşen tasavvuf anlayışı içindeki ışık dolu gönlünün güzelliğini göreceğiz. Şu mısralar bu gönlün ışıklı akisleridir: “Fıtratta tekâmül ezelidir; bu kemale Tevrat ile, İncil ile, Kur’an’la inandım.” Atatürk’ün yıllarca riyaseti cumhur musiki şefliğini yapmış emekli Binbaşı Hafız Yaşar Okur, O’nun manevi dünyasını çok namuslu bir biçimde anlatıyor. “Bayramlarda, kandil günlerinde, değil içki içmek, sarayın önünden içki arabası geçemezdi” diyor. Çanakkale zaferinin yıldönümünde İstanbul’un en meşhur hafızları, hocaları O eşsiz kahramanlar için O’nun talimatıyla mevlit okuyorlar. Hafız Yaşar Bey kahraman bir asker vefat ettiği zaman “hazır hatmin var mı Yaşar Bey? Git merhumun evinde bir hatim duası oku derdi” diyor. Tekke ve dergâhları kapatan kanun çıktığı zaman İsmet Paşa’ya “Konya Mevlevi dergâhını hemen müze yapın” talimatını vereni taltif eden O’dur. Hayatta iken 14 defa Konya’ya gitmiş ve her seferinde Hz. Mevlana’yı ziyaret etmiştir. O’nun Türk ruhuna en uygun ve en coşkun İslami yorumu yaptığına inanıyor ve Mevlana’yı daima hürmetle yâd ediyordu. Mustafa Kemal’deki İnsana yapılan zulüm tarihte emsalsiz denecek kadar insafsız ve merhametsiz olmuştur. Milletinin büyüklüğüne inanmış, O’nu yeniden diriltecek zafer sırlarını çözmüş olan Mustafa Kemal’deki o yüce ve eşsiz iradeli, mağlubiyet tanımayan insana dikkat edip, O’nun şahsiyetini idrak edebildiğimiz, anlayabildiğimiz ölçüde yarınlar bizim olacaktır.

57 Yıla Sığan Bir Ömür: ATATÜRK – Bülent Paker

AAKM Makale - Hurriyet - OmerCan Banner 2013.v3

57 Yıla Sığan Bir Ömür: ATATÜRK – Bülent Paker

  • 1881-1938. Topu topu 57 yıla sığan bir ömür.
  • Bu ömrün 1881-1902 yıllarını içeren 21 yılı doğumundan Harp Okulu’ndan teğmen rütbesiyle mezun oluşuna kadar geçen zaman.
  • 10 Şubat 1902 teğmen olarak orduya katılışı,
  • 19 Mayıs 1919 Kurtuluş Savaşı’na başlamak üzere Samsun’a çıkışı,

9 Eylül 1922’de Yunan ordusunun denize dökülüp 10 Eylül 1922’de Mustafa Kemal’in İzmir’e girişiyle Kurtuluş Savaşı’nın tamamlanması,

  • 24 Temmuz 1923: Lozan Antlaşmasının imzalanmasıyla yepyeni bir devlet oluşumunun tüm dünyaya kabul ettirilmesi,
  • 29 Ekim 1923’te Cumhuriyetin ilan edilip Mustafa Kemal Paşa’nın Cumhurbaşkanı seçilmesiyle modern devlet oluşumunun tamamlanmış olması.
  • Eğitim ve savaşlarla geçen 41 yılın ardından ömrünün geriye kalan 16 yılında bütün enerjisini koca bir imparatorluğun küllerinden yeni ve çağdaş bir ulus yaratmak için harcadı.
  • TBMM 24 Kasım 1934’te Mustafa Kemal’e ATATÜRK soyadını veren kanunu kabul ederek ömrünü̈ bir ulusa adayan insana Yüce Türk Milletinin nezdinde vefa duygularını yerine getirmiş oldu.
  • O yüce insan devrimleriyle ve fikirleriyle tüm mazlum milletlerin kurtuluşlarında öncü̈ olmuştur.
  • Bunun içindir ki, Atatürk, ölümünün üzerinden 75 yıl geçmesine rağmen, bugün de güncelliğini koruyarak dünyanın en önemli düşün, yazım, bilim, sanat, asker ve siyaset adamları tarafından övücü sözlerle anılmaktadır.
  • Atatürk on altı yılda milletinin ruhuna aşıladığı devrim ateşiyle, gençlerin dinamiğiyle tüm dünyanın hayranlıkla izlediği bir ulus devlet yaratarak Türk gençliğine emanet etmiştir.
  • Atatürk’ün emaneti olan çağdaş değerler, zaman zaman dar kafalı, kara düşünceli, ucube görüşlü̈ kişilerce yıpratılmak istense, hatta zaman zaman yıpratılsa da, emanetin gerçek bekçisi olan ve hıyanetin, Atatürk’ten çok, kendilerine yapıldığının bilincinde olan gençlik bu hıyanetin hesabını mutlaka soracaktır.

2014 Mart 26 – ÇANAKKALE DENİZ ZAFERİ – ULUSAL BİLİNCİN İLK KIVILCIMI

AAKM Makale - Hurriyet - OmerCan Banner 2013.v3

ÇANAKKALE DENİZ ZAFERİ – ULUSAL BİLİNCİN İLK KIVILCIMI

Çanakkale Savaşları yalnız Türk tarihinin değil yakın dünya tarihinin en önemli savaşlarından biridir. Truva atı hilesini bir kez daha deneyen batılı emperyalist devletler, Agamemnon adlı savaş gemisinin de içinde olduğu Birinci Dünya Savaşında, dünyanın  en büyük savaş gemilerinden oluşan çok güçlü bir donanma ile önce Çanakkale boğazını zorlamışlar, sonra yaklaşık iki yıla yakın bir zaman süresinde kara savaşları ile vatanımızı işgale çalışmışlardır. Mustafa Kemal Paşa önderliğindeki Türk gücü ve kudretine yenik düşen düşmanlarımız, Çanakkale boğazını geçememiş, İstanbul’a ulaşamamışlardır.

1914 yılında Birinci Dünya Savaşı’nın başlamasıyla İngiltere ve Fransa işbirliği yaparak 3 Kasım 1914 günü alacakaranlıkta Bozcaada’dan Çanakkale Boğazının ağzına doğru yaklaştılar. Buradan savunma kalelerimize doğru ateş açtılar, İngilizler Seddülbahir ve Ertuğrul tabyalarını, Fransızlar da Anadolu yakasında Kumkale ve Orhaniye tabyalarını havan topu ile dövdüler. Cephaneliğimize isabet eden bir top mermisiyle 11 ton barut havaya uçtu, subay ve erlerimiz şehit düştüler. İstanbul’u işgal etme niyetlerini sergileyen itilaf devletlerinin saldırıları Mustafa Kemal tarafından değerlendiriliyordu. 13 Mart 1915’e kadar İngiliz ve Fransızlar ortaklaşa büyük bir donanmayı Çanakkale boğazlının girişinde topladı. Bu zamana kadar düşman savaş gemileri ve denizaltıları boğazlardan geçebilmek için bombardıman, mayın tarama ve imha etme çalışmaları yaptılar. Türklerin toplarla karşılık vermesi düşman gemilerinin geçmesine müsaade etmiyordu.

Lodos fırtınasını başarısızlıklarının nedeni olarak gösteren itilaf devletlerinin ortak donanması diledikleri gibi ilerleyemiyor, amaçlarına ulaşamıyorlardı. Hava şartları elverişli olunca yeni saldırılar düzenliyorlar, fakat yine sonuç alamıyorlardı. Başarı sağlayamayan düşman gemilerinin komutanı Amiral Carden görevden alınıp yerine 17 Mart 1915 günü Robeck atandı. Yeni komutan 18 Mart 1915 günü donanmayla Boğaz’a saldıracağını, yakında İstanbul’da olacağını Londra’ya bildirdi.

Bu arada Çanakkale Mevki Komutanı Albay Cevat Çobanlı 17 ve18 Mart gecesi Boğaz’a mayın hattı döşenmesi emrini verdi. Aldığı emir gereği Binbaşı Nazmi Bey Nusret Mayın gemisi ile o gece 26 mayını Boğaz’a on birinci hat olarak döşedi. Boğaz’da 400’ü aşkın mayın 11 hat olarak yerleştirilmişti.

18 Mart 1915 günü sabah 10’da İngiliz ve Fransız savaş gemilerinden oluşan, o dönemin en büyük deniz gücü, arka arkaya ilerleyen üç filo olarak sabahın erken saatlerinde Çanakkale Boğazı’na girdiler. Düşman donanmasının ilk filosunu, İngilizlerin Queen Elizabeth ve İnflexible zırhlıları ile Lord Nelson ve Agamemnon savaş gemileri oluşturuyordu. Agamemnon batılıların doğuluları yok etmek için kullandıkları hile oyunu Truva atı simgesinin sahibi olan kralın adı idi. Truva savaşları Anadolu Türkleri ve batılı emperyalist güçler arasında yüzyıllar önce geçmesinden dolayı görüldüğünden çok daha önem taşıyan bir simgedir. Atatürk Cumhuriyeti kurduktan sonra bu konuya değindiği sözlerini ilgilenenler araştırıp bulabilir. Tarih tekerrürden (tekrar etmekten) ibarettir diye bunun için derler atalarımız.

İkinci grupta İngiliz Kalyon Kaptanı komutasında Ocean, İrresistible, Wengeance Majestic gibi savaş gemileri yer almıştı. Üçüncü filo ise Prince, Bouvet, Suffren gibi Fransız savaş gemilerinden oluşuyordu.

Boğaz’ı kolayca geçebileceklerini sanan İngilizler ve Fransızlar, zayıf zannettikleri Türk savunmasını kolayca susturacaklarını umuyorlardı. 18 Mart 1915 günü düşman savaş gemileri bu umut ve güvenle şiddetli bir ateşe başladılar. Karşılıklı korkunç bir bombardıman bütün gün aralıklarla sürdü. Türk topçusu boğazı cehenneme çeviriyor‚ düşman zırhlıları da kıyı şeridindeki tabyalarımızı hallaç pamuğu gibi atıyor‚ kıran kırana cehennemi bir savaş oluyordu. Bombardıman sırasında Türk savunması büyük zarar görmüştü. Amiral Robeck Fransız gemilerini geri çekerek İngiliz savaş gemilerini ileri sürdü. Tam bu sırada müthiş patlamalar oldu. Bir gece önce Nusret mayın gemisinin döşediği mayınlara çarpan Bouvet ve Suffren savaş gemileri sarsıldılar, manevra kabiliyetlerini kaybettiler. Boğazın berrak suları üzerinde bir dev gibi yatan Bouvet ve Suffren savaş gemilerine destanlaşan Hamidiye bataryamızın keskin nişancıları ateş açtılar.

Türk tabyaları, Boğaz’ı geçmeye çalışan düşman gemilerine durmadan ateş ediyorlardı. Bu arada düşman Boğazdaki mayınları temizlemek için mayın tarayıcılarını boğaza soktu. Tabyalarımızın mayın tarayıcılarına yağmur gibi yağan ateşli sonucunda panik içinde kaçtılar. Bu arada düşman savaş gemilerinden İnflexible ve İrressitible büyük hasar gördüler ve battılar. Daha sonra Queen Elizabeth ve Agamemnon yaralandı.

Saat 18.00′e doğru İngiliz amirali Robeck üç zırhlısının saf dışı kalması‚ bir o kadarının da ağır hasar görmesi üzerine geri çekilme emri verdi‚ çekilme sırasında Ocean zırhlısı da mayına çarptı. İtilaf devletleri Çanakkale Boğazı’nı denizden aşamadılar ve çok büyük kayıplar vererek Çanakkale Boğazı’nın geçilemeyeceğini öğrendiler.

18 Mart 1915 Çanakkale Deniz Zaferi ardından, emperyalist işgal kuvvetleri 25 Nisan 1915 de ANZAC’ların Arı Burnuna çıkarmaları ile başlayan kara savaşlarına, yaklaşık iki yıl sonra son verip yenilgiyi kabul etmek zorunda kaldılar. Türk milli direnişinin kahramanı Mustafa Kemal Paşanın komutanlığında başlatılan kurtuluş savaşımızın ve emperyalist düşmanlarımıza karşı başarı sağladığımız ilk savaş olan Çanakkale Deniz Zaferi, Türk ulusal bilincini doğuran ilk kıvılcımdır.

Türkiye’mizin son on yıldır gidiş hattına bakılırsa, Türk ulusal bilincinin yeniden doğması gerektiği gün ışığı gibi gözümüzü kamaştırmaktadır. İşgal devletleri bu sefer sinsice içimize sızmış ve işbirlikçilerle vatanımızı tekrar işgal etmektedirler.

Türk halkı uyan, silkin ve kendine gel!!!

Saygılarla,

Ömer Can Şirikçi

omercan.sirikci@ataturk.org.au

Avustralya Atatürk Kültür Merkezi

Bu Makale  Hürriyet Avustralya Gazetesi

26 Mart 2014 tarihli sayısında yayınlanmıştır.

2014 Mart 23 – ÇANAKKALE DENİZ ZAFERİ VE ŞEHİTLERİ ANMA TÖRENİ VE TOPLUMLA KUCAKLAŞMA PİKNİĞİ

AVUSTRALYA ATATÜRK KÜLTÜR MERKEZİ
ÇANAKKALE DENİZ ZAFERİ VE ŞEHİTLERİ ANMA TÖRENİ
VE TOPLUMLA KUCAKLAŞMA PİKNİĞİ
23 MART 2014 PAZAR
Auburn Botanic Gardens Community Picnic Area

ATATÜRK KÜLTÜR MERKEZİ ÇANAKKALE ŞEHİTLERİNİ ANMA TÖRENİ

Avustralya Atatürk Kültür Merkezi (AAKM – www.ataturk.org.au) Türk bağımsızlık savaşının ilk dönüm noktası olarak tarihe yazılan Çanakkale Zaferi’nin 99. yıl dönümününde resmi bir tören ve anma programı ile Başkomutanımız Gazi Mustafa Kemal Atatürk ve tüm Çanakkale şehitlerini saygı ile andı.

Sydney Başkonsolosu Dr. Şeyda Hanbay-Arca, konsolos vekili Cafer Aşık, Federal Milletvekili Craig Laundy, Eyalet Milletvekili Barbara Perry, Auburn Belediye Başkanı Hicham Zriaka, NSW Halkla İlişkiler Komisyonu CEO’su Hakan Harman ve Macquarie Üniversitesi Gelibolu Yüzüncü Yıldönümü Araştırma Programı Direktörü Profesör Harvey Broadbent, Türk dernekleri ve halkımızın katıldığı program, Auburn Botanic Gardens Community Picnic Area’da yapıldı.

AAKM Başkan yardımcısı Ömer Can Şirikçi’nin her iki dilde açılış konuşmasının ardından, saygı duruşu ve milli marşların okunması ile anma töreni başladı.

AAKM Başkanı Fevzi Özdemir ”Türkler tarihleri boyunca dünyaya örnek olmuşlardır. Asla esareti kabul etmemişler ve özgürlük mücadelesi vermişlerdir. Vatan kutsaldır asla bölünemez. İşte bu inançla tüm dünyaya meydan okuyarak, Çanakkale savaşında ÇANAKKALE GEÇİLMEZ! demişlerdir“ dedi.

Sydney başkonsolosu Dr. Şeyda Hanbay-Arca İngilizce yaptığı konuşmasında büyük önderimiz Mustafa Kemal Atatürk, silah arkadaşları ve tüm şehitlerimizi andı, onların verdikleri fedakarlıklar sayesinde bugünleri görebiliyoruz dedi.

Federal Milletvekili Craig Laundy Atatürk’ün sadece çok başarılı bir askeri lider olmadığını, aynı zamanda çok zeki, kabiliyetli ve ileriyi çok iyi görebilen bir devlet adamı olduğunu vurguladı. Çöken Osmanlı İmparatorluğunun halkını çok kültürlü bir ulus haline getirip, Cumhuriyeti kurması ve çocuklara emanet etmesini çok takdir ettiğini belirtti.

Eyalet Milletvekili Barbara Perry Avustralya Atatürk Kültür Merkezinin faaliyetlerini yakından takip ettiğini ve çok takdir ettiğini vurguladı. Atatürk, Türk tarihi ve Türk kültürünü iyi bilmenin ne kadar önemli olduğunu ve bu şekilde yetişen yeni Avustralyalı Türk gençlerinin çok kültürlü Avustralya için nereden geldiklerini bilen, nerede olduklarını iyi kavrayan ve nereye ulaşmak istediğini çok daha iyi bilen sağlam nesiller olacağını dile getirdi. Türkiye Cumhuriyeti istiklal Marşının İngilizce altyazısını dikkat ile anlayarak okuduğu iyi anlaşılan sayın Perry, son satırdaki hürriyet kelimesinin, Atatürk tarafından Türk ulusuna demokratik ve laik bir cumhuriyet sayesinde sağlamasını çok takdir ettiğini ve kendisi içinde Avustralya içinde demokrasinin çok önemli olduğunu söyledi. Avustralya daki hürriyetimizin önemli olduğunu ve her vatandaşın olabileceği en iyi vatandaş olmasının Avustralyalıların tüm dünyaya örnek olmalarının aynı zamanda ana vatanlarına da fayda sağlayacağına değindi.

Auburn Belediye Başkanı Hicham Zraika Atatürk’ün kendisi ve Auburn Belediyesi için ne kadar önemli olduğunu dile getirdi. 2015 yılında Atatürk’ü anmak için Auburn RSL ve belediye meclis üyeleri ile çalışmalar içinde olduklarını söyledi.

NSW Hükümeti Halkla İlişkiler Komisyonu CEOsu Hakan Harman, Atatürk’ün dünyada eşi benzeri olmayan örnek bir lider olduğunu dile getirdi. Avustralya’nın çok kültürlü düzenine Türk asıllı göçmenlerin çok kolay alışmasının en önemli sebebinin Türkiye Cumhuriyetinin Demokratik Laik bir devlet olması olduğunu söyledi. Sözlerine Atatürk’ün çok kültürlülük üzerine söylediği ve kendisinin çok sevdiği şu sözleri ile bitirdi. “İnsanlık tek bir vücuttur ve her ülke bu vücudun bir parçasıdır. Hiç bir zaman “ eğer dünyada başka bir yer sağlıksızsa bana ne” dememeliyiz. Eğer böyle bir sağlıksız durum varsa, biz o sağlıksızlığı yaşıyormuşçasına ilgilenmeliyiz

Macquarie Üniversitesinden Profesör Harvey araştırmalarına dayanan Çanakkale Deniz Zaferi ve Türk Savunması hakkında detaylı bir görsel sunum yaptı. Türkçe bilen ve Osmanlı ve yakın Türk tarihi üzerinde araştırmalar yapan Profesör Harvey çeşitli yönleri ile tarihi bilgiler sundu ve dikkatle dinlendi. Çanakkale boğazının 18 Mart 1915 de askeri savunmasının nasıl yapıldığı ve neden etkili olduğu, Türk Ulusunun zafere nasıl ulaştığı hakkında bilgiler sunan Braodbent, verdiği sunumda resimler ve haritalarla örnekler gösterdi. Harvey Braodbent Türkiye Cumhuriyeti arşivlerinden elde ettiği bazı evrakları izleyicilerle paylaştı. ANZAC’ların Çanakkale Savaş seferileri alanında son altı yıldır, Türk Arşivlerinde yaptığı araştırmaları, hazırladığı Gelibolu, Türk Savunması adlı yeni kitabında 2015 yılında yayınlanacaktır.

Resmi tören ardından öğle yemeği verildi. Yemek arasından sonra bu yıl kurulan Avustralya Atatürk Kültür Merkezi Gençlik Müzik Grubu, kahramanlık türkülerinden oluşan bir müzik ziyafeti verdiler. Genç müzisyenler Çello Nazlı Şendurgut, Bağlama Ümit Tarhan, Gitar ve Vokal Aynur Kocabatmaz, Gitar ve Vokal Eray Kedicioğlu, Mey ve Darbuka Barış Aykut, Darbuka ve Tef Bahri Saleh ile Vokal Kağan Dökümcü dinleyicilere güzel duygulu anlar yaşattılar. Aynur Kocabatmaz kadife sesi ile Kara Tiren Türküsünü bir kaç kez beğeni üzerine tekrar okudu.

23 Mart 2014

HABER:

Ömer Can Şirikçi

omercan.sirikci@ataturk.org.au

Avustralya Atatürk Kültür Merkezi

VİDEO 1. BÖLÜM – RESMİ TÖREN ve KONUŞMALAR

VİDEO 2. BÖLÜM – AAKM GENÇLİK KOLU MÜZİK GRUBU PERFORMANSI

2014 Mart 18 – ÇANAKKALE ŞEHİTLERİNİ ANMA VE ULUSAL BİLİNÇ KONFERANSI

18 MART ÇANAKKALE ŞEHİTLERİNİ ANMA VE ULUSAL BİLİNÇ KONFERANSI

“18 Mart – Çanakkale Geçilmez” Platformu tarafından hazırlanan ÇANAKKALE ZAFERİ VE ULUSAL BİLİNÇ konulu Çanakkale Şehitlerini Anma Günü Konferansı 18 Mart 2014 Salı akşamı, NSW Türk Dayanışma Derneğinde yapıldı. “18 Mart – Çanakkale Geçilmez” Platformuna Sydney’de milliyetçi çizgileriyle katkı sağlayan dernek ve kuruluşlarımız (harf sıralamasına göre):

  • ATA-A (Australian Turkish Advocacy Alliance)
  • Avustralya Alevi Kültür Merkezi,
  • Avustralya Atatürk Kültür Merkezi,
  • Avustralya Azerbaycan Dostluk Derneği,
  • NSW Auburn Türk İslam Kültür Derneği,
  • NSW Karadenizliler Derneği,
  • NSW Türk Dayanışma Derneği,
  • Sidney Türk Ticaret Odası
  • Talat Paşa Komitesi-Avustralya Temsilciliği”

Avustralya Alevi Kültür Merkezinden Ali Ulutaş Beyin açılış konuşmasını yaptığı Çanakkale Şehitlerimizi anma programı saygı duruşu ve İstiklal Marşı ile başladı. Günün anlam ve önemini belirten konuşmasının ardından şiirlerde okuyan Ali bey katılanları duygulandırdı.

Yeni Sydney Başkonsolosu Dr. Şeyda Hanbay-Arca ve konsolos vekili Sayın Cafer Aşık beyefendi ile konferansa katıldılar. Sydney başkonsolosu halka verdiği mesajda ulu önderimiz Atatürk’ün kurtuluş savaşının ilk kıvılcımlarını attığı ve büyük başarı sağladığı Çanakkale Savaşlarının önemi üzerine değindi. Atamızı ve şehitlerimizi saygı ile andığı konuşmasının ardından, Avustralya Atatürk Kültür Merkezinden araştırmacı yazar Aytuner Akbaş beyefendi Çanakkale Deniz Zaferi ve Çanakkale Savaşları hakkında Avustralyalı RSL yetkilileri ile olan uzun yılların deneyim, araştırma ve yazılarına dayanan, Başkomutanımız Gazi Mustafa Kemal Atatürk, Türk askeri ve ANZAClar hakkındaki hatıralarını ve görüşlerini aktardı.

Toplumumuzun sayılan ve sevilen milliyetçi duruşu ile bilinen büyüğü sayın Tevfik Mengi bey duygu dolu kendi şiirlerinden birisini katılanlarla paylaştı.

Anma gecesinde güzel bir sürpriz ile Avustralya Alevi Kültür Merkezinden küçük yavrumuz, Eylül Ela Özer andımızı okudu.

ÇANAKKALE ZAFERİ VE ULUSAL BİLİNÇ başlıklı konferans Avustralya Atatürk Kültür Merkezinden Muammer Toprakçı beyefendi tarafından verildi. Büyük ilgi gören ve hür dikkatle dinlenen konferans da sayın Toprakçı modern Türk Ulus’unun kurucusu ve emperyalizme karşı Türk milli direnişinin kahramanı Mustafa Kemal Atatürk’ün komutanlığında başlatılan kurtuluş savaşının ve emperyalist düşmanlarımıza karşı başarı sağladığımız ilk savaş olan Çanakkale Deniz Zaferinin, Türk ulusal bilicini doğurduğuna dikkat çekti. Anadolu’nun bağrında binlerce yıldır Türk yurdu olan Türkiye’nin jeopolitik konumundan dolayı emperyalizmin ana hedefi olduğunu ve her zaman olacağını belirten sayın Toprakçı, batı-doğu egemenlik savaşlarının yaşandığı Anadolu topraklarından Agamemnon Truva Atı hilesinin batılılar tarafından yüzlerce yıl sonra Çanakkale de tekrar oynandığını, fakat bu kez batılıların başarıya ulaşamadıklarını belirtti.

Türkiye’nin askeri savunmasının önce Deniz Kuvvetleri, sonra Hava Kuvvetleri ve ardından Kara Kuvvetleri olmak üzere teker teker zayıf düşürülüp, askeri gücümüzün yanlış karalar ve aleyhimize olan uluslararası anlaşmalarla zayıf düşürüldüğüne ve hatta yok olduğuna dikkat çekti sayın Toprakçı. Devletin her konumunun bugün emperyalist düşmanlarımız tarafından ele geçirildiğini ve Türkiye’nin çok büyük bir tehlike içerisinde olduğunu örnekleri ile Çanakkale 1915 tarihinden bugüne kadar bağlayarak açıkladı. Türkiye’de son on yıldır özellikle son iki üç yıldır artan Atatürk’ü karalama çabalarının arttığını vurguladığı sunumda örnekler de verdi. Katılanların bunun vatan hainliği olduğu edaları salonda yankılandı. Kurtuluş savaşında doğan bilincin yeni nesillerde tekrar doğup, ellerimizin arasından kayıp giden yurdumuzu tekrar geri elde etmemiz gerektiği uyarısında bulundu. Gençlerimizi büyük duyarlılıkla yetiştirmenin önemini özellikle vurgulaması ile anma gecesi sona erdi.

18 Mart 2014, Sydney

HABER:

Ömer Can Şirikçi

omercan.sirikci@ataturk.org.au

Avustralya Atatürk Kültür Merkezi

VİDEO

2013 KASIM 12 – ATATÜRK’Ü ANLAMAK VE ANLATMAK

AAKM Makale - Hurriyet - OmerCan Banner 2013.v3

ATATÜRK’Ü ANLAMAK VE ANLATMAK

Avustralya Atatürk Kültür Merkezi (AAKM www.ataturk.org.au) her 10 Kasım’da Atatürk’ü anmanın ne kadar önemli olduğunun bilinci ile örnek olup, bunu bir görev bilip, her yıl yerine getirmenin gururunu duymaktadır.

Atatürk’ün düşüncelerini, ilkelerini ve devrimlerini ANLAMAK bir o kadar daha önemli.

ANLATMAK bence çok ama çok daha önemli. Anlatanların bilgi dağarcıklarının geniş ve temiz bir dille anlatmasının en önemli şey olduğunu düşünüyorum.

Bundan sonra Avustralya Atatürk Kültür Merkezi’nin üç önemli görevi var.

1. Atatürk’ü ANMA

2. Atatürk’ü ANLAMA

3. Atatürk’ü ANLATMA

Aşağıda okuyacağınız konuşmayı Kanberra büyükelçiliğindeki 10 Kasım 2013 Anma töreninde sundum ve sizlerle paylaşmak istiyorum.

Ulu önderimiz  Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ü andığımız  bu 10 Kasım günü  20. Yüzyılın en büyük lideri olan  Atamızı  bir asker ve bir devlet adamı olarak  anmakla  kalmamalıyız. Bugün  sadece ona olan saygı  sevgi  ve minnettarlığımızı  göstermekle sona ermemelidir. Önemli olan  Atatürk’ü anlamak  onun fikirlerini  çok iyi bilerek  anladıklarımızı  hayata geçirmektir.

Atatürk’ü anlamak  ve sevmek için;

Bir kere  insan olacaksınız.

Yüreğiniz  temiz olacak.

Ülkenizi  seveceksiniz.

Demokrasiye  inanacaksınız.

Hukukun üstünlüğünü  kabul edeceksiniz.

Namuslu  dürüst  ahlâklı  olacaksınız.

İnsan haklarına  saygılı olacaksınız.

Bilimin  yol gösterici ışığının  peşinden gideceksiniz.

Çağı yakalayacak  hep daha ileri gitmeyi  düşüneceksiniz.

Bu nitelikleri taşıyacaksınız ki  Atatürk’ü  önce anlamayı  becerecek sonra da  seveceksiniz.

Atatürk  öncelikle  çağının  en önemli askeriydi  sonra yine  kendi çağının  en önemli  devlet adamı oldu.

Ama en önemlisi  Atatürk  çağının  en ileri  demokratıydı. O halde  ilkemiz  bugünün  en ileri  demokratı  olmaktır.

Atatürk  çağının  hukuka  en saygı duyan  devlet adamıydı. O halde  bugün  hukuka en saygılı  bizler olmalıyız.

Atatürk  çağının  bilime  teknolojiye  en değer veren  lideriydi. O halde  bilim  ve teknoloji  bugün nereye ulaştıysa  ondan  ileri gitmeliyiz.

Atatürk  çağının  en barışçı  önderiydi. O halde  barış  bizim  sarsılmaz hedef  ve inancımız olmalı.

Atatürk  kendi çağında  halka  güvenirdi. O halde  rehberimiz  halk  ve ona  hizmet olmalı.

Kısacası  Atatürk  kendi çağının  ötesindeydi. O halde  bizler de  kendi çağımızı  aşmak zorundayız.

İşte  Atatürk’ten anladığım  budur.

Onun için  Atatürk’ü seviyorum  onun için  Atatürk’ü özlüyorum  onun için  Atatürk’ün açtığı yolda sonsuza dek yürüyeceğime ant içiyorum.

 

Saygılarla,

Ömer Can Şirikçi

omercan.sirikci@ataturk.org.au

Avustralya Atatürk Kültür Merkezi

Bu Makale  Hürriyet Avustralya Gazetesi

44. Sayısında 12 Kasım 2013

tarihinde bir dize olarak yayınlanmıştır.

^
Seo wordpress plugin by www.seowizard.org.